“This is the beginning of anything you dream of”

22 ปีที่ผ่านมานี่เราฟันฝ่าการร่ำเรียนมาหนักหนาสาหัสกันมาก
นึกภาพย้อนไปตั้งแต่อนุบาล จวบจบมหาลัย ก็ราวๆ 18-19 ปี
พ่อแม่หมดเงินกับค่าเทอม ค่ากิน ค่าปรนเปรอเราเสียหายหลายแสนล้าน
การมีลูกแล้วต้องส่งมันเรียนจนจบมหาลัยนี่ไม่ใช่เรื่องเล่น ๆ
(ใครคิดจะมีลูกก็คิดยาว ๆ กันได้เลย) ควรวางแผนกันตั้งแต่วันนี้เลย

มหาวิทยาลัยที่เราเรียนจบมาคือ ม.พระจอมเกล้าธนบุรี (KMUTT)
ในนามของบัณฑิตจบใหม่จาก คณะเทคโนโลยีสารสนเทศ IT#17 ๒๕๕๗

ชีวิตหลังเรียนจบ ก็..
โอ้วววโหยยยยยยยยยยยยยยยยยยย
ช่วงที่รอเข้าไปทำงานนี่ สวรรค์สุด กินๆ นอนๆ อยู่บ้าน ดูซีรีย์ ฟังเพลง เขียนบล็อก ทำอาหาร คุยกับหมา ตื่นบ่าย นอนโต้รุ่ง แชทกระจาย เสพความบันเทิงแบบ non-stop

แต่พอกลายสภาพเป็นมนุษย์เงินเดือนปั๊ป ชีวิตเปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังเท้าเลยค่ะ ของจริง

ต้องรับผิดชอบตัวเองแบบจริงจังในหลาย ๆ ด้าน โดยเฉพาะเรื่องเงิน ค่าใช้จ่าย
รับปริญญาคือเป็นพิธีการที่โคตรวุ่นวาย และเสียตังค์เยอะมากกกกกก
ไล่ตั้งแต่

• ชุดครุย ตัดซื้อที่ร้าน ครุยทองคำ [1,300 บาท]
  แนะนำว่าให้ไปตัดตั้งแต่เนิ่น ช่วงเกือบจะเรียนจบนั่นแหละรีบไปตัดเลย คิวยาวเยอะ
• ค่าขึ้นทะเบียนบัณฑิต [1,500 บาท]
  ปริ้นท์ใบออกมาจากหน้าเว็บ http://regis.kmutt.ac.th/ ต้องรีบจ่ายภายใน 5 วัน
• ค่าเครื่องสำอาง [ประเมินค่าไม่ได้]
  เตรียมทยอยซื้อมาตั้งแต่ช่วงกลางปี แป้ง ตลับ ดินสอเขียนคิ้ว แปรง บรัชออน อายไลน์เนอร์
• ค่าแต่งหน้าทำผมวันจริง [1,000 บาท]
  ร้านแถวๆ คอนโด แต่ทำไปทำมาก็คิดว่าแต่งเองดีที่สุด
• ค่าเดินทาง [1,000+]
  เน้นเดินทางโดย Taxi เป็นหลัก ไล่ไปตั้งแต่ตอนไปตัดครุย รับครุย วันถ่ายรูปหมู่+ปัจฉิมที่มอ วันซ้อมย่อย วันซ้อมใหญ่
• ค่ากิน [800+ บาท]
  วันถ่ายรูปหมูกับวันซ้อมย่อยที่มอ มีของขายเยอะ แต่ไม่มีเวลากิน
• ค่ากรอบรูปรับปริญญา+ภาพหมู่ [2,200 บาท]
  ชุดภาพถ่ายประกอบด้วย 5″x7″ 3 ภาพ + ไฟล์ภาพขณะรับปริญญา + กรอบรูปรับปริญญา 2 กรอบ + ภาพหมู่ 1 ภาพ (ฟรีค่าจัดส่ง)
• ค่าถ่ายรูปนอกรอบ+วันรับจริง [970 บาท + 3,500 บาท]
• ค่าเครื่องแต่งกาย [690 บาท]
  กระโปรงนักศึกษาพิธีการสีกรมท่า 280 บาท
  รองเท้าคัทชู 260 บาท
  ที่กันกัดรองเท้า 20 บาท
  เข็ดขัดสีดำ 130 บาท
  เสื้อนักศึกษา ใช้ของเดิม

Timeline ของงาน

• เดือนกันยายน มหาลัยจะให้ขึ้นทะเบียนบัณฑิต จ่ายเงิน 1,500 บาท
• ปลายกันยาไปตัดครุย
• กลางเดือนตุลาไปถ่ายนอกรอบที่มอกับเพื่อน
• พฤศจิกายน เข้าสู่ช่วงรับปริญญาจริง

เสาร์ที่ 7 พฤศจิกายน 2558 วันถ่ายรูปหมู่ของบัณฑิตที่จบปีการศึกษา 2557

• นัดบัณฑิตตั้งแต่ 7.45 ขึ้นโรงยิม 8.00
• ถ่ายรูปหมู่กับเพื่อนและอาจารย์
• พิธีปัจฉิมฯ มีการกล่าวสุนทรพจน์วันรับปริญญา (commencement speech)

อาทิตย์ที่ 8 พฤศจิกายน 2558 : วันซ้อมย่อย ที่มอ

• นัด 8.00 ซ้อมย่อยคณะไอทีและคณะวิศวกรรมศาสตร์

จันทร์ที่ 9 พฤศจิกายน 2558 : วันซ้อมใหญ่ที่ไบเทค

• นัดกับเพื่อน 7.15 บีทีเอสบางนา
• ซ้อมใหญ่ตั้งแต่ 8.00 ถึง 18.00

พุธที่ 11 พฤศจิกายน : วันรับจริงที่ไบเทค บางนา

• ตื่นตี 3 เรียกแท็กซี่ไปแต่งหน้า
• ข้าวอะไรก็ไม่ได้กิน กินขนมจีบกุ้งกับโยเกิร์ตมะม่วง
• 10.30 นัดตั้งแถวบัณฑิต เข้าสู่พิธีเชิญพระมหาพิชัยมงกุฎ
• รับจริงเสร็จถ่ายรูปกับครอบครัวและเพื่อน

เหนื่อยมากกก แต่ก็ผ่านมาได้ด้วยดี

สรุปสำหรับบล็อกนี้คือ
บ่นอะไรไม่รู้เยอะแยะ เป็นพิธีการที่เหนื่อยและจุกจิกมาก
ถ้าไม่ติดว่าพ่อกับแม่อยากเห็นลูกตัวเองในงานรับปริญญาสักครั้งในชีวิต นี่ก็อยากงอแงไม่ไปรับ
แต่ก็ดีที่จบออกมาได้มีงานมีการทำ และทำให้เขาภูมิใจ

จบเยอะ

หลายครั้งตั้งคำถามว่าทำไมชีวิตเราต้องเป็นอย่างงี้ ทำไมต้องเกิดมาจากอะไรแบบนี้ด้วยนะ ทำไม ทำไม ทำไม ทำมีแค่เราที่เจอเรื่องนี้ คนอื่นมีตั้งเยอะ ทำไมดันเป็นเราที่…..

ทุกอย่างมีเหตุมีผลอยู่ในตัวเสมอ เราเชื่อมาตลอดเลยว่า Action = Reaction เสมอ

• ไม่มีทางเลย ที่เราจะทำดีแล้วจะไม่ได้ดี อาจจะไม่ได้เห็นผล ณ ตอนนั้น เดี๋ยวนั้น แต่มัน take action อะไรกลับมาสักอย่างแหละ อาจจะรูปธรรม นามธรรม 1% 10% 100%
• เด็ดดอกไม้สะเทือนถึงดาวดวง เราเชื่อแบบนั้น
• ไม่มีวันที่ปลูกถั่วเขียวและจะได้ถั่วลิสง (แต่ได้ถั่วงอกแทน) ทุกเรื่องถ้าเราพยายามกับมันมากพอ ผลลัพธ์มันต้องส่งผลใดใดสักอย่างกับเราเสมอ เอาไปใช้กับเรื่องใดก็ได้ในชีวิต

สังเกตมานานแล้วว่าตั้งแต่เกิดมาจนโตอายุ 23 ขวบ (ตอนนี้ 27 แล้ว) โหว..มันไม่ง่ายเลย อะไรต่างๆ ล้วนหล่อหลวมเรามาตั้งแต่เด็ก ทำให้เราเป็นเราทุกวันนี้

เราเติบโตมาในครอบครัวที่มีพ่อแม่ และก็พี่ชาย เป็นน้องสาวคนเล็กสุดของบรรดาหลานๆ ทั้งหมด คงเป็นอีกเหตุผลนึงที่แม่ตั้งชื่อให้เราว่า “ขนิษฐา” ที่แปลว่า น้องสาว จริงๆ ชื่อกวาง ไม่ได้ชื่อฟาง อย่างที่หลายคนรู้จัก งงปะ555

ใคร ๆ มักบอกว่าน้องคนเล็กชอบเอาแต่ใจ รั้น งอแง อยากได้อะไรต้องได้ และมักมีแต่คนตามใจ

ซึ่งเราว่ามันก็จริงในระดับนึง ตอนเด็กๆ สมัยที่เล่นกับพี่ชาย ก็มักจะโดนมันแกล้งโดยการเล่นแรงๆ เช่น ทุบ ต่อยขา อารมณ์เด็กผู้ชายอะ กระโดดเตะกันสารพัด แน่นอนว่าเราสู้แรงมันไม่ได้หรอก พอสู้ไม่ได้ก็ร้องไห้ ร้องให้ดังด้วย เดี๋ยวก็มีคนได้ยินเองอะ

ด้วยความใสซื่อและอ่อนโยนของเด็กผู้หญิง พ่อแม่ย่อมเข้าข้างเราอยู่แล้ว

ส่วนเรื่องอยากได้อะไรต้องได้เนี่ย โดยนิสัยแล้วไม่ใช่คนอ้อนว้อนขอให้จากพ่อแม่บ่อยนัก แต่ขอทีนึงก็ขอชิ้นใหญ่และก็แพงไปเลย ซึ่งตอนเด็กๆ สมัยยังหาเงินเองไม่ได้ ขอพ่อ พ่อก็ซื้อให้ทุกครั้งเลยนะ แม่บอกว่า
“พ่อเขารักแก ขอๆเขาไปเหอะ เขาให้อยู่ละ เขารวยกับแกอยู่คนเดียว กับคนอื่นเขางกจะตาย”

ตอนอนุบาลเราได้เรียนโรงเรียนเอกชนแห่งหนึ่งในตัวเมืองระยอง

วันแรกของการมาโรงเรียน จำได้ว่าพ่อขับรถมาส่ง เราเป็นหนึ่งในคนแรกๆ ของโรงเรียนเลย ทำใจไว้ตั้งแต่ในรถละ ว่านี่คือการมาโรงเรียนครั้งแรกในชีวิต

โดนกรอกหูว่า เด็กๆ มาครั้งแรกก็จะร้องไห้กันทุกคนแหละ แล้วเราละ?

ตอนพ่อเดินมาส่งถึงหน้าห้องแล้ว พ่อเดินไปเดินมาแป๊ปนึงแปลงพูดประมาณว่า
“จะกลับละนะ อยู่ได้นะ”

เราเองที่เด็กมากๆ ตอนนั้นก็คงไม่ได้พูดอะไร นึกแบบเร็ว ๆ ลาง ๆ ก็คงทำหน้าเข้มแข็ง เฟี้ยสๆ ที่สุดเท่าที่จะทำได้ ประมาณว่า โอเค หนูอยู่ได้ ไม่เห็นจะเป็นไรเลย เด็กคนอื่นเค้าก็ต้องทำได้

ตาก็มองพ่อเดินจากไปลิบๆ พอลับตาหายไปละ ทันใดใจมันตกไปอยู่ที่ตาตุ่ม เหมือนโลกทั้งโลกเราไม่มีใครอีกแล้ว จะต้องทำตัวอย่างไงต่อ อีกกี่โมงพ่อถึงจะมารับกลับบ้าน

สักพักน้ำตาเริ่มซึม ซึมมมจ้าาาา เอ่อออ และก็ไหลออกมาจนได้

แต่ตอนนั้นไม่มีใครเห็นหรอกว่ามีเด็กนั่งร้องไห้อยู่ ต่อมาก็เริ่มเห็นเพื่อนคนอื่นพ่อแม่มาส่งเหมือนกัน แต่เขาไม่ร้องไห้วะ นางดูสดใสเชียว เอาละ..ไปโรงเรียนกัน

พอเริ่มขึ้นประถมแม่ตัดสินใจให้เราย้ายมาอยู่โรงเรียนเดียวกับที่แม่สอนอยู่ ตอนนั้นรับรู้ได้เลยว่าตัวเองไม่ใช่เด็กสามัญปกติแบบเพื่อนคนอื่น ทุกๆ อย่างดูได้อภิสิทธิ์พิเศษไปซะหมด ด้วยความที่ทุกคนมองว่าเป็น “ลูกครู”

ขนาดที่ว่าสอบได้ที่ 1 ในช่วง ป.1-ป.2 หลายเทอมเชียว โดยนี่ก็ยังเอ๋อๆ งงๆ อยู่ว่าเอ๊ะ..ทำไมได้ที่ 1 เพื่อนคนนั้นเก่งกว่าเราอีก นางคิดเลขเก่งกว่าอะ ตอนสอบยังแอบไปถามอยู่เลยว่า
“เธอๆ ข้อนี้คิดไงอะ”

มีครั้งนึงอยู่ ป.2 คุณครูประจำชั้นบอกว่า
“เนี้ยะๆ คะแนนของเราได้เท่ากับเพื่อนคนนี้เลย (สมมุติว่าชื่อเอ) แต่ว่ามันจะมีคนได้ที่ 1 สองคนไม่ได้หรอกนะ ครูจะตัดสินโดยการให้ทั้งคู่มาร้องเพลงหน้าชั้นเรียน ถือซะว่าเป็นคะแนนตัดสินในวิชาดนตรีนะ”

เราก็งงๆ ว่าเอ๊ะ คาบวิชาดนตรีหนูก็สอบร้องไปละหนิ ตัดสินจากตรงนั้นไมได้เลยหรอก ไม่อยากร้องอะ กลัวการแสดงออก

ครูคนนี้จะให้เราร้องเพลงใหม่ใต้ต้นไทรกลางโรงเรียนในช่วงตอนเย็นหลังเลิกเรียน ซึ่งเราไม่เต็มใจจะร้องอะ

คือให้เราได้ที่ 2 ก็ได้นะ ไมได้ว่าอะไร แต่ไม่อยากร้องเพลงอะ

สุดท้ายเรื่องจบโดยการที่เราก็ร้องเพลงช้างไป และได้ที่ 2 มาสมใจอยากเหตุผลเพราะว่า เราร้องโดยไม่มีท่าทางประกอบ

นอกจากนี้ยังมีเหตุการณ์อีกหลาย ๆ อย่าง ที่ทำให้เรารู้สึกอยากเป็นเด็กปกติเหมือนเพื่อนคนอื่น ไม่อยากให้มีใครมาสนใจ เอาใจ หรือให้สิทธิพิเศษ อยากเป็นเด็กธรรมดาบ้าง

กลุ่มเพื่อนที่คบๆ อยู่ช่วงนั้นก็ normal มากกกกกกกก ติดดินมากกก แต่จริงใจมากเช่นกัน เป็นเด็กที่พ่อแม่มาจากต่างจังหวัดบ้าง เก็บของเก่าขายบ้าง จะเลือกคบแต่เพื่อนที่พ่อแม่ฐานะยากจน เป็นเพื่อนเราหมด

ด้วยความที่เรียนโรงเรียนเดียวกับแม่มาโดยตลอดจนจบช่วงวัยประถมเลยแหละ ทำให้แทบจะอยู่กับแม่ all day all night

เช้า สาย บ่าย ค่ำ ก็มีแต่แม่ๆๆๆๆ มาโรงเรียนก็มาพร้อมกัน กลับบ้านก็กลับพร้อมกัน อยู่บ้านก็นอนเตียงเดียวกันอีก

มันจึงไม่มีเหตุการณ์ได้ห่างกันเลย

แต่แล้ววันนึงเราอยู่ ป.4 ช่วงสายๆ เราเห็นแม่ขับรถออกไปข้างนอก คิดว่าช่วงพักกลางวันแม่ก็คงกลับมาและก็เห็นกันตอนกินข้าว ไปนั่งเล่นที่ห้องพักครูกับแม่ได้ตามปกติ

แต่แล้วจนช่วงบ่ายก็ยังไม่เห็นแม่กลับมาโรงเรียน ใจเริ่มสั่น..มีคำถามเกิดขึ้นว่า แม่ไปไหน แม่ไปไหน ทำไมไม่กลับมา ไปนานไปไหม แม่จะเป็นอะไรรึป่าว ทำไมไม่บอกหนู หรือจะเกิดอุบัติเหตุอะไรขึ้นกับแม่ ถ้าเกิดขึ้นจริงจะทำยังไง ใครจะรู้ เราจะรู้ไหม เมื่อไหร่แม่จะกลับมา (พอนึกกลับไปมันก็ตลกดี)

ในหัววนๆ อยู่แค่นี้

สักพักเริ่มซึม ซึมจนไม่คุยกับเพื่อน ไม่หื้อไม่อื้อ ทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ จนมีเพื่อนคนนึงจับได้ว่าผิดสังเกตไปนะ ทำไมเราไม่ร่าเริง เพื่อนถามว่าเราป่วยหรือป่าว ปวดหัวหรอ?
“เออใช่ เราปวดหัว”

เพื่อนเสนอทางออกให้เราไปนอนพักที่ห้องพยาบาลเผื่อจะดีขึ้น ก็เป็นอะไรที่ดี จะได้ออกไปข้างนอกห้องเรียนเผื่อจะเจอว่าแม่อาจจะกลับมาแล้วก็ได้

ปรากฏว่าแม่ก็ไม่เจอ แถมนอนคนเดียวในห้องพยาบาล เหงาเลย สักพักร้องไห้จ้า ร้องแบบสะอึกสะอื้น ฟูมฟายมาก จนครูท่านนึงมาเห็นและก็ถามว่าเป็นอะไรร้องไห้ทำไมคะ ปวดหัวมากไหม

ถ้าปวดหัวละทำไมต้องร้องไห้ ก็เลยสารภาพถามไปว่า “แม่ไปไหนคะ”
คุณครูก็ตอบว่า แม่ไปอบรมเดี๋ยวก็กลับแล้ว

นึกแล้วก็ขำตัวเองดีว่า นี่ตอนเด็กงอแงอะไรขนาดนี้ พอโตมาเป็นวัยรุ่น ก็เริ่มมีชีวิตเป็นของตัวเอง แล้วก็เริ่มห่างๆ กันไป แล้วเราเลิกติดแม่ไปตั้งแต่ตอนไหนกันนะ

เหมือนช่วงเด็กๆ ชีวิตเราไม่มีอะไรมากมาย ไม่มีใครต้องผูกพันด้วย เรื่องรัก ๆ ใคร่ ๆ ก็โตเกินไปที่จะมานั่งคิด

พอช่วงเข้ามัธยมตอนเย็นบ่นกับที่บ้านว่าไม่อยากนั่งรถประจำกลับเลย มันต้องรอเด็กคนอื่นนานไม่อยากรอ แม่ก็ลงทุนขับรถมารับที่หน้าโรงเรียนตอนเย็นทุกวัน ทั้งๆ ที่ตอนนั้นแกจะยุ่งกับงานที่ตัวเองทำอยู่ รถในเมืองก็ติด แต่แม่ก็ยังมารับอะ คิดดู 555 อภิสิทธิ์ลูกประเสริฐ

พอขึ้นมหาลัยติดรอบรับตรงที่บางมด ตอนนั้นอยากเรียนเกี่ยวกับ ICT แต่ดันมาติด IT บางมดก่อนคิดว่าคงเรียนคล้ายๆ กัน แต่ความจริงมันไม่คล้ายนะแก

เรากังวลใจว่าค่าเทอมที่นี่จะแพงเกินไปรึป่าว แต่จังหวะที่บอกพ่อว่า หนูติดไอทีบางมดแล้วนะ คำถามแรกคือ
“ค่าเทอมเท่าไหร่”

เราก็บอกไปว่ามันประมาณเท่าไหร่ต่อเทอม ไม่มีคำตอบอะไรมากมาย
“ถ้าเราอยากเรียนจริงๆ ก็มีเงินส่งให้อยู่แล้ว ไม่ต้องกลัว” พ่อบอกงี้

ความชอบ อุปนิสัยหลายๆ อย่างที่ติดพันมากจนทุกวันนี้ ก็ได้มาจากการที่ได้ใช้ชีวิตร่วมกันกับพ่อและแม่ เช่น พ่อจะชอบรถคลาสสิกหายาก พลอยทำให้เราบ้ารถเวสป้าอยู่พักนึง และพ่อก็ซื้อมาให้ขี่จริงๆ ด้วยนะ แต่ขี่ได้พักนึงนี่ก็เบื่อ เพราะขี้กลัว กลัวไปชน กลัวเขามาชน

ส่วนแม่ช่วงนึงของชีวิตเรากับแม่ไปดูหนังกันบ่อยมาก ที่ระยองจะมีโรงหนังเก่าๆ อยู่โรงนึง ตั๋วราคา 50 บาททุกที่นั่ง ทุกเรื่อง ทุกรอบ คือแทบจะทุกเสาร์แม่จะขี่มอไซต์พาไปดูหนังตลอด

หนังที่ดูส่วนมากจะไม่พ้นหนังตลกคอมมาดี้ ไม่ก็หนังจีนแอคชั่น ทำนองนี้ แต่หนังผีจะไม่ได้ดูนะ เพราะแม่ไม่ชอบ

พอดูหนังเสร็จก็จะแว๊นซ์ไปที่หอสมุดประชาชน นั่งอ่านหนังสือกัน แม่จะอ่านพวกนิตยสารสุขภาพ ชีวจิต บทความเกี่ยวกับการทำอาหารและดูแลร่างกาย ส่วนเราก็อ่านไปเรื่อย รู้สึกมีความสุขตอนได้ไปห้องสมุด จนต้องสมัครสมาชิกเพื่อมายืมหนังสืออีก 6-7 เล่มมากองไว้เป็นความสุขที่บ้าน

การมาหอสมุดบ่อยๆ นั้นยังทำให้เรารู้จักนิตยสาร a day ครั้งแรกในหน้าปกของจิมมี่ เลียว อีกด้วย

ทุกวันนี้เรากลายเป็นคนชอบดูหนังมาก ว่างเป็นต้องหามาดู และกลายเป็นงานอดิเรกที่เราสามารถแนะนำให้คนอื่นได้ถ้าต้องการหาหนังดีๆ ดูสักเรื่องนึง

อีกทั้งนิสัยการชอบไปร้านหนังสือลูบๆ คลำๆ ก็ติดตัวมาด้วยจนป่านนี้ การอ่านทำให้เราเห็นในสิ่งที่เราไม่เคยเห็น ทำให้เรามีคลังข้อมูลเอาไว้ต่อกรกับคนอื่นเมื่อต้องหาเหตุผล หรือสร้างบทสนทนาสนุกๆ สักเรื่องหนึ่งขึ้นมาในเวลาอันสั้นๆ

ขอบคุณแม่จริงๆ ที่พาไปห้องสมุดในวันนั้น

ไม่รู้ว่าที่ผ่านมา เราเคยทำอะไรให้พ่อแม่ภูมิใจมากน้อยแค่ไหน เท่าที่นึกออกก็คงจะเป็นช่วงรับปริญญาปีที่ผ่านมา (ผ่านมาหลายปีแล้ว)

พ่อที่กำลังบวชอยู่และยังไม่ถึงกำหนดการที่จะต้องสึกออกมา แต่เช้าวันที่รับจริงที่ไบเทคฯ พ่อก็รีบโกนหัวจากวัด และก็ขับรถจากระยองขึ้นมากรุงเทพฯ คนเดียวตั้งแต่ตีห้า วันนั้นเป็นไปด้วยความเรียบง่ายเหมือนชีวิตเดิมๆ ของครอบครัวแล้ว

แต่ที่พิเศษขึ้นมาอีกหน่อยก็คงจะเป็นการถ่ายภาพร่วมกันทั้งครอบครัว (ยกเว้นพี่ชาย) และเห็นทั้งแววตาอันสดใสกว่าเคยของทั้งพ่อและแม่

พอเรียนจบ เราเชื่อเหลือเกินว่าทุกวันนี้ที่เราตัดสินใจไม่กลับไปทำงานที่บ้าน มันทำให้พ่อกับแม่นั้นไม่ค่อยเห็นด้วยเท่าไหร่นัก

4 ปีที่เรียนมหาลัยมา นั่นคงเป็นการพลัดพรากที่ทำให้เราได้เจอหน้ากันน้อยลง ช่วงใกล้จะเรียนจบพ่อแอบเปรยถามว่า
“จบแล้วจะกลับมาทำงานที่ระยองไหม หรือไม่กลับละ จะอยู่กรุงเทพฯต่ออีก”

เราก็นิ่งๆ ไม่ได้ตอบว่าอะไร แต่ลึกๆ แล้วในใจก็รู้แหละว่าเขาไม่อยากให้เราอยู่กรุงเทพฯต่อ

แม่ที่ไม่ได้งานยุ่งเหมือนเมื่อก่อนแล้ว ตัดสินใจออกจากการเป็นครูมาอยู่บ้าน ไปคาเฟ่ เลี้ยงหลาน เต้นอาโรบิค และทำกับข้าวให้ทุกคนกินแทน

มีครั้งนึงทำเราใจสั่นเลยเมื่อพ่อพูดกับเราว่า “พ่ออยากให้หนูอยู่ที่บ้านกับแม่เขานะ กลัวเขาจะเหงา”

ครอบครัวเราผ่านอะไรด้วยกัน บาดแผลอะไรบางอย่างกัดกินในหัวใจทุกคนจนถึงวันนี้ แม้ว่าวันนี้จะยังคงใช้ชีวิต หาเงิน ทำงาน คนเดียวอยู่ที่กรุงเทพฯ แต่ในใจก็คิดถึงบ้านเสมอ

ช่วงไม่กี่อาทิตย์ที่ผ่านมานี้ (หลายปีก่อน) เราตัดสินใจย้ายที่พัก พ่อกับแม่ก็ไม่ลังเลที่จะมาช่วยขนย้ายข้าวของอันมหาศาลที่มีอยู่ ทักไปหาแม่ก่อนจะถึงวันย้ายหอว่า
“มาอยู่เป็นเพื่อนหน่อยได้ไหม ไม่อยากอยู่ห้องใหม่คนเดียวอะ กลัว”

แม่ก็เห็นดีเห็นงามด้วยและก็มาอยู่ด้วย 1 อาทิตย์เต็มๆ

ช่วงที่เราไปทำงาน แม่ทั้งกวาด ถู เช็ดห้องให้ทุกวัน ทั้งยังข้าวหาปลาให้กินก่อนไปทำงาน หลังกลับจากทำงานก็เช่นกัน

ปกติเราไม่กินข้าวเย็น แต่พอเห็นแม่ซื้อเตรียมไว้ให้ จะไม่กินก็แลจะดูมีการน้อยใจกันเกิดขึ้นเล็กน้อย

และเมื่อเช้านี้เองเป็นเช้าที่เราอยู่คนเดียวมาเข้าสู่อาทิตย์ที่ 3 แล้ว

สังเกตเห็นพัดลมที่ตั้งวางอยู่ที่พื้นห้อง พัดลมตัวนี้อยู่กับเรามาน่าจะ 4 ปีแล้ว ตั้งแต่พักอยู่หอในช่วงเรียนมหาลัย ยันเรียนจบออกมาทำงานก็ย้ายตามมาด้วยกันตลอด

ช่วงพักหลังๆ มานี้ สายไฟที่ต้องเสียบของมันพันกันยุ่งเยิง ไม่รู้ด้านในเกิดอะไรขึ้น แต่มันม้วนพันกันเป็นเกลียวยุ่งเยิงไปหมด

เราเคยพยายามจะคลายเกลียวนั้นออกมาทีละคืบ ทีละคืบ อย่างใจเย็น สุดท้ายมันก็ค่อยๆ คลายเกลียวออกมาตรงในสุด แต่พอใช้ไปได้สักพักมันก็กลับไปพันกันเป็นกระจุกก้อนเหมือนเดิม

เพลียใจกับมันจริงๆ ก็เลยได้แต่ปล่อยเลยตามเลย ignore หนักมาก ซึ่งพอเราเห็นสายไฟยุ่งๆ ทีไรมันหงุดหงิดใจทุกที แบบ…เฮ้ออะ

แต่พอมาวันนี้เราก้มมองไปที่พัดลมตัวเดิม แต่สายไฟใต้พัดลมไม่พันกันอีกแล้ว เพราะพ่อกับแม่มานั่งคลีสายไฟให้ เขาคงเห็นแหละว่าสภาพมันในวันที่ย้ายออก แล้วอดไม่ได้ที่จะต้องจัดการมันให้ซะ กลัวว่าลูกสาวจะโดนไฟดูดตายซะก่อน!

ภาพที่เราเห็นได้วันนั้นคือพ่อแม่ช่วยกันเป็นทีมเวิร์ค นั่งกับพื้นและค่อยๆ คลายเกลียวมันออกมา คนนึงจับปลาย อีกคนจับโคน และทำงานกันเป็นทีม จนในที่สุดสายไฟก็กลับมาตรงเหมือนเดิม

เราก็ได้แต่บอกว่า “คราวนั้นหนูก็ทำแบบนี้แหละ แต่เดี๋ยวมันก็กลับมาหงิกเหมือนเดิม”

ฮ่าๆ มันดูเป็นเรื่องเล็กๆ น้อยๆ แต่คือลองคิดดู มันจะมีใครมาทำให้เราแบบนี้อะ

เรื่องงานซ่อม ประดิดประดอยไม่พ้นมือพ่อหรอก พ่อแก้ปัญหาโดยการหาหนังยางมามัดรวมเส้นกันซะ จะได้ไม่พันกันอีก และมันก็ไม่พันกันจริงๆ ด้วย

เราอดคิดไม่ได้ว่า
“จะมีใครมาทำแบบนี้ให้อีกวะ ขนาดเรายังไม่อยากจะทำเลยอะ”

ถ้าเราเปรียบเทียบกับคนอื่นขึ้นมาเมื่อใด
ว่าทำไมชีวิตเราถึงไม่มีแบบโน่น ไม่สวย ไม่หล่อ ไม่รวย ไม่สุขสบายเท่าเขาบ้างนะ ให้มองไปรอบๆ กายตัวเองเถอะ ไม่ว่าจะเป็น ผิวพรรณ เส้นผม ดวงตา รูปร่าง เสื้อผ้าที่เราใส่ หมอนที่หนุนหนอนอยู่ รถที่เราขับ บ้านที่อยู่ โรงเรียนที่จบ งานวันเกิดที่จัดไป คอมพ์ที่ใช้เล่น หรือเสียงที่เราเปล่งออกมาทุกวันนี้

เราทุกคนล้วนเป็นผลผลิตที่ดีที่สุด ที่พ่อแม่เราจะสรรหามาให้เราได้

สุดความสามารถของชายหนุ่มและหญิงสาวคู่นึงที่ตัดสินใจเลี้ยงเด็กคนนึงให้เติบโตขึ้นมาให้ใช้ชีวิตต่อสู้กับโลกนี้ได้ จงภูมิใจกับสิ่งที่เราเป็นเราเถอะ

เราก็ไม่ใช่คนเก่งในหลายๆ เรื่อง สมัยก่อนทุกครั้งที่คุยโทรศัพท์กับพ่อ พ่อจะบอกก่อนวางสายเสมอเลย
“ตั้งใจเรียนตั้งใจทำงานนะ ลูกพ่อเก่งเสมอ”

แต่เดี๋ยวนี้พอเป็นตอนที่ร่ำลากัน ก็จะบอก

ปกติเราเป็นมนุษย์ที่ชอบทำไอโฟนตกบ่อยมาก (ไม่ได้ชอบหรอก มันตกเองว้อย)
ตกจนแบบ..เออ ไม่รู้สึกอะไรแล้ว แต่คนรอบข้างจะโอเวอร์แอคติ้งมากกว่า
อารมณ์ว่า โหวว ดวงใจดวงน้อยของหล่อนดิ่งลงพื้นโลกอีกแล้ว เจ็บมั้ยนะ
และถ้าให้คาดเดาจำนวนครั้งที่ตก คงเกิน 20 ครั้งในระยะเวลาไม่ถึง 3 ปีการใช้งาน

ซึ่งจนถึงวันนี้ (2/11/2558) จอยังไม่แตก
มีรอยขูดขีด บิ่นบ้าง แต่ไม่ได้ซีเรียสอะไร
ไม่ได้ใส่เคส ฟิล์มกันรอยเคยติดแต่แกะออกไปแล้ว

ไม่แน่พอหลังจากเขียนบล็อกนี้ไปตกอีกที อาจจะแตกละเอียดเลยก็เป็นได้

ทำไมโลกนี้ต้องมีวัสดุของใช้ที่แตกได้ เช่น เป็นแก้ว เป็นกระเบื้อง
เช่น ภาชนะกินข้าว ตอนเด็ก ๆ ไม่เข้าใจทำไมเขาต้องขายพวกจานกระเบื้อง แก้วน้ำใสๆ แล้วทำไมคนต้องซื้อ
ใช้ก็ลำบาก ต้องคอยระวังไม่ให้เผลอทำหลุด ทำหล่นขึ้นมาทีก็ขึ้น เพลี้ยงงงง แตกเป็นเสี่ยงๆ
สู้ไปซื้อพลาสติกไม่ดีกว่าหรอวะ โยนเอายังได้เลย ฮา

จนวันนึงมันก็เริ่มคิดได้ว่า..
เออ จานกระเบื้องมันดูมีราคากว่าจานพลาสติกนะ
ร้านอาหารแพง ๆ หน่อยก็เลือกใช้จานกระเบื้องหนา ๆ ขาว ๆ หนัก ๆ (น่าขโมยกลับบ้านชะมัด)
คงเป็นเพราะช่วยให้บรรยากาศบนโต๊ะอาหารที่ high ขึ้น 45%
มันทำให้ผู้รับประทานอาหารในมื้อนั้น ระวังการขยับเขยื้อนของตัวเองไปโดยอัตโนมัติ
คือมันเสียวไปหมด นั่งเกร็ง กลัวจานเขาจะแตก แทนที่จะจ่ายแต่ค่าอาหารต้องมานั่งชดเชยค่าจานอีก โถ่วว TT

เมื่อก่อนไม่อินเลย เวลาใครทวีต หรือโพสต์ว่า
“แก้วที่มันแตกไปแล้วมันกลับมาเป็นเหมือนเดิมไม่ได้หรอก #ความรู้สึกก็เช่นกัน”

มันก็เปรียบเทียบได้ดีนะ
นึกภาพแก้วแตก แล้วเอามาซ่อม
ซ่อมไงวะ ทากาวหรอ? หรือเอาก๊อตเทปพัน?
จุดประสงค์ของแก้วคือไร ใส่น้ำเพื่อดื่ม
อะไรที่มันแตก มักจะรอยแยกเสมอ ไม่ดีแน่ถ้าขืนใช้มันต่อแล้วบาดปากขึ้นมา เลือดออก
เจ็บกว่าเดิมแน่ ๆ ถ้ายังดื้อใช้ต่อ

กลับมาที่พัง
งานหนัก รักพัง ตังค์ไม่มี (โอ้วโหย)
อะไรที่พังส่วนมากไม่ค่อยมีร่องรอยปรากฎให้เห็นชัด ๆ
อย่างมือถือพัง มองไม่ออกเลยว่าสาเหตุหลักมาอยู่ตรงไหน
แต่สภาพภายนอกมันดูปกติ๊ปกติ แต่ข้างในอาจจะเจ๊งยับเยินไปละ
แบบ อยู่ๆก็ดับ อยู่ๆก็ไม่มีเสียง อยู่ๆไม่เหมือนเดิม เป็นไรเนี่ย? โวยวาย
แต่เชื่อกระบวนการก่อนที่มันจะพัง มันถูกลิมิตมาตั้งแต่แรกแล้วว่า ขีดจำกัดของมันถูกสร้างมาเพื่อได้เท่านี้นะ
ถ้าไม่ถนอมหรือรู้วิธีการรักษามัน มันก็จะงอแงทำไม่ไหว และก็พังคามือ

แต่พังมันก็ซ่อมได้นิ พี่เบิร์ดก็บอก
แต่…

… อะไรที่เคยพังแล้วเอากลับมาซ่อมใหม่ มันก็ยังพังอีกอยู่ดี ยิ่งซ่อมบ่อยก็ยิ่งพังบ่อยเนอะ

…

ที่ Draft ไว้ จะลบก็เสียดาย จะเอาไว้ก็รกตา

ความรู้สึกของคนหลายคน บอกว่าเปรียบเหมือนแก้ว
แตกง่าย โดนอะไรนิดอะไรหน่อยก็ร้าว เปราะบางไปหมด
เห็นหลายทีละ พวกที่บอกว่าพอเสียความรู้สึกไปแล้ว แตกสลายไปแล้ว ยากที่จะกลับมาเป็นเหมือนเดิม ถึงกลับมาก็ไม่เหมือนเดิม

หรอ?

คนเราไม่ได้อยากทำให้ความรู้สึกของอีกคนเสียไปหรอก ถ้ามันรู้สึกเท่า ๆ กัน

มันเกิดจากไม่มีอะไรเลย จนก่อตัวขึ้นมา สุดท้ายแล้วซักวันก็ต้องกลับไปเป็น ‘ไม่มีอะไรเลย’ เหมือนดังเดิม

จบเถอะ ดีใจที่ทนอ่านบล็อกนี้จนจบนะ
ไร้สาระสุด 5555555555555

ได้ยินประโยคนี้ทุกเดือน
เมื่อปวดประจำเดือนแล้วไปบ่นกับเพื่อนผู้ชาย
นี่มันประโยคทับถมเพศชัด ๆ

คิดดูซะสิ มันคือความลำบากลำบนชนิดหนึ่ง ซึ่งเพศผู้จะไม่มีทางเข้าใจได้อย่างถ่องแท้เลยว่า
การที่ต้องมีเลือดตกยางออกทุกเดือน เป็นเวลาหลาย 20–30 ปี มันเหนื่อยยากแค่ไหน
ไหนจะค่าผ้าอนามัยที่ต้องซื้อตุนไว้ทุกเดือน แบบกลางคืนก็ต้องเอาแบบยาวเลยไปถึงเอว
ไม่งั้นเปื้อนกางเกงใน หนักกว่านั้นคือเปื้อนไปถึงที่นอน ต้องตื่นเช้ามารีบซักอีก เปลืองผงซักฟอกไปอีก

ไหนจะค่ายาแก้ปวด พอนสแตนเนี่ยกินทุกเดือนเลย แพง 20–30 บาท (แต่เดี๋ยวนี้พยายามจะไม่กินแล้ว ไตพัง)
พูดถึงเรื่องปวดท้องเม็นส์ (Menstruation) กันหน่อยดีกว่า
เราเป็นผู้หญิงประเภทที่ว่าตำรับตำรามีเขียนผลกระทบช่วงมีรอบเดือนครบเลยค่ะ

• ก่อนมีประจำเดือน 2–3 วันก่อนจะมี: หงุดหงิด แปรปรวน และกินจุมาก สิวขึ้น
• ช่วงมีประจำเดือน พีคมากคือวันแรก ๆ ปวดท้องเบอร์สุด ปวดทุกระดับ เพราะมีปัญหาเกี่ยวกับโพรงมดลูก

ตอนม.2 มีช่วงหนึ่งที่ประจำเดือนมาไม่หยุดเลย เกือบ 1 เดือนเต็ม
เดินไปซื้อผ้าอนามัยบ่อยจนคนขายถามว่า “นี่ยูซื้อให้ใคร ทำไมประจำเดือนยังไม่หมดอีกเหรอ ไปหาหมอไหม?”

ตอนนั้นยังเด็ก ไม่รู้ว่าผิดปกติ คิดว่าคนอื่นก็มาเกือบเดือนแบบเราก็เลยไม่ได้ปรึกษาใคร
จนเข้าสัปดาห์ที่ 3 ไปบ่นกับเพื่อนที่โรงเรียน เพื่อนช็อคว่า “เลือดไหลออกหมดตัวแล้วมั้งเนี่ย หน้าซีด ๆ นะแก”

ตัดสินใจไปบอกแม่ แม่พาไปหาหมอที่คลินิกแห่งหนึ่งในระยอง
โดนอัลตร้าซาวน์ท้องน้อย แล้วก็โดนให้กินยาอยู่ 6 เดือนเต็ม ห้ามลืม! ห้ามขาด!
ไปพบหมอรายงานว่าเดือนนี้เม็นส์มาวันที่เท่าไร ปวดท้องไหม
คล้าย ๆ ต้องปรับฮอร์โมนให้เข้าที่ หมอบอกว่ายังเด็กอยู่ไม่เป็นไร รออายุ 20 ถ้ายังปวดอาจเริ่มมีปัญหา
ระหว่างนั้นยังปวดท้องอยู่บ้างทุกเดือน ก็กินยาไปจนเบื่อ 4–5 เม็ด

และชีวิตดำเนินต่อไปด้วยอาการปวดท้องหนักเหมือนเดิมทุกเดือน

ช่วงมีประจำเดือน นอกจากปวดท้องแล้ว ยังมี ปวดหลัง เท้าเย็น หน้าซีด
ต้องนอนขด ๆ โอดครวญอยู่คนเดียว ทุกอย่างดูไม่น่าสนใจ ปวดแบบทนแทบไม่ไหว
ปวดแค่วันแรก ๆ วันที่เหลือเหลือแค่ปวดหลัง กินจุ ต้องการกินของหวาน ๆ เย็น ๆ แบบ non-stop
ซึ่งกินไม่ได้ เพราะเย็นจะทำให้ปวดท้องหนักกว่าเดิม

ซ้ำยังมีอาการแปรปรวนทางอารมณ์ เช่น นั่งหัวเราะอยู่ดี ๆ ก็ร้องไห้โดยไม่มีเหตุผล
ดูทีวีเจอเด็กน่าสงสารก็ร้อง แต่ต่อมาก็หัวเราะกับต้นไม้ ใบหญ้า ถ้วยชาม กะละมัง
เรียกว่าควบคุมอารมณ์ตัวเองไม่ค่อยได้

จากประสบการณ์ปวดประจำเดือนมา 22 ปี
ไม่แนะนำให้กินยาแก้ปวด รวมถึงยาสตรีฯ ที่อวดอ้างว่าจะทำให้ประจำเดือนมาปกติ
เคยกินมาเกือบหมดแล้ว แย่มาก บางยี่ห้อกินแล้วปวดท้องหนักขึ้น หรือประจำเดือนมาไม่ปกติ

เมื่อเดือนหนึ่ง ประจำเดือนมาเป็นสีคล้ำ ๆ ดำ ๆ ไม่ใช่แดง
ปวดท้องหนักมาก ใช้เรี่ยวแรงทั้งหมดนอนเกลือกกลิ้งกลางบ้าน
บอกแม่ พาไปโรงพยาบาล หมอฉีดยาแล้วหายเลย

ด้วยความห่วงใยของแม่ ต้องการให้หายจากอาการปวด
จึงสรรหายาสตรีต่าง ๆ มาให้กินบ่อยที่สุดคือยี่ห้อ หมอเส็ง
รสชาติขมมาก แต่ต้องกินตามคำแนะนำ

จนวันหนึ่ง อายุ 20 ปี อาการปวดก็ยังไม่หาย บวกกับประจำเดือนมาแบบอินดี้ เดือนหนึ่งมา 2 ครั้ง
ไปหาหมอ พบปัญหา 2 สาเหตุ:

• ฮอร์โมนผิดปกติ เพราะไปกินยาสตรีแบบสุ่ม กินไม่เป็นเวลา
• ผนังมดลูกหนา ทำให้ปวดท้องหนัก เพราะมันบีบตัวยาก

กินยาอยู่ 9 เดือน ถือเป็นเรื่องราวดี ๆ
ตอนนี้อายุ 22–23 ปี อาการปวดทุเลาลง ปวดระดับที่นั่งทนได้
เลี่ยงการกินยาทุกชนิด ใช้การจิบน้ำชา น้ำร้อน น้ำอุ่น น้ำขิง
ประคบด้วยถุงน้ำร้อน ยิ่งร้อนยิ่งดี

อีกเรื่องคือ ถ้ามีไข้เข้ามาแทรก เรียกว่า “ไข้ทับระดู”
คนรอบตัวมักเข้าใจผิดมาตลอดว่าเม็นส์แล้วมีไข้ = ไข้ทับฤดู

ลากันไปด้วยบทกลอน:

เกิดเป็นหญิงแท้จริงแสนลำบาก …………. เป็นผู้ชายยิ่งยากกว่าหลายเท่า
หญิงต้องเจียมกายามาแต่เยาว์ …………… ชายต้องเฝ้าวิงวอนให้หล่อนรัก
หญิงถึงรักต้องแสร้งแกล้งทำเฉย …………. หวังให้ชายอยากเชยยิ่งขึ้นหนัก
ต่างคนต่างซัดกันน่าขันนัก ………………… ที่แท้ต่างสมัครจะรักกัน

ที่มา: วิวาห์พระสมุทร พระราชนิพนธ์ในรัชกาลที่ ๖