“เธอเหนื่อยไหม ที่ยังทนกับคนไม่เอาถ่าน
เธอเบื่อไหม ที่ยังยอมให้คนไม่ได้ความ
ขอโทษจริงๆ ที่ฉันทำให้เหนื่อยใจ”

พอดูหนังเรื่องนี้จบ เพลง ‘คนไม่เอาถ่าน – Big Ass’ ก็โผล่ขึ้นมาในหัวเลย
She Rides Shotgun เป็นหนังแอคชั่นเข้มข้น ดราม่าครอบครัว ประทับจิต ประทับใจในเคมีนักแสดงพ่อลูกมาก จนร้องไห้ตามไปหลายฉาก
ใครบอกว่า “The older you get, The less you cry” ใช้ไม่ได้กับเรานะ นี่ยิ่งแก่ ยิ่งอายุมายิ่งงอแงร้องไห้บ่อยกว่าตอนเด็ก ๆ วัยรุ่นอีก T^T

ดูฉากสุดของหนัง เปิดมาด้วยฉากน้อง “พอลลี่” [Ana Sophia Heger] เด็กผู้หญิง 10 ขวบผมยาว หน้าตาไม่ได้ดูร่าเริงมากนัก น้องปีนต้นไม้อยู่หน้าโรงเรียนคนเดียว
เหมือนรอใครมารับกลับบ้าน แต่แถว ๆ นั้นก็ไม่ได้มีเด็กคนอื่น วิ่งเล่นอยู่ด้วย
จนกระทั่งมีรถยนต์เก่าคนนี้วิ่งมาแบบซิ่งตีนผี ในรถเป็นผู้ชายหน้าตามีรอยไม่ใช่คนดี รอยสักมากมายตามร่างกาย ถ้าดูเผลิน ๆ เราเดาไปเองว่าคือแก๊งค์ลักพาเด็กแล้วเรียกค่าไถ่แน่นอน

แต่น้องพอลลี่ก็ดูเหมือนรู้จักผู้ชายคนนั้น แล้วก็ควักมือเรียกให้ขึ้นรถ อิน้องก็ยอมขึ้นรถไปด้วยอีก
คุยไปสักพักก็เลยรู้ว่า อ๋อ ผู้ชายคนนี้คือพ่อของพอลลี่ “เนท” [Nathan Mcclusky]

]ที่เพิ่งออกจากคุกสด ๆ ร้อน ๆ แล้วก็มารับลูกสาวตัวเองกลับบ้าน
ซึ่งน้องก็สงสัยแหละว่า แล้วแม่ไปไหน ทำไมแม่ไม่มารับหนู?

เนท ก็ดูลุกลี้ลุกลนระหว่างที่ขับรถโดยความเร็วที่ไม่ปกติ และดูเหมือนกำลังหนีอะไรบางอย่างอยู่
ในช่วงแรก ความสัมพันธ์ของพ่อลูกดูออกว่าไม่ได้สนิทสนมกันและกันเท่าไหร่ คงเพราะว่าการที่ติดอยู่ในคุกนาน จึงทำให้แม่ของพอลลี่ก็มีแฟนใหม่ และกลายเป็นพ่อเลี้ยง
พ่อจริง ๆ เลยไม่ได้มารับรู้นิสัยใจคอของลูกสาวตัวเอง แต่เนทก็พยายามจะพูดเกลี่ยกล่อมให้พอลลี่ค่อย ๆ ไว้ใจเขา
และปรับโฉมลูกตัวเองใหม่ เพราะเหมือนข่าวออกทั่วเมืองประกาศจับว่าเนทลักพาตัวลูกสาวตัวเอง
เขาจะต้องจับพอลลี่ตัดผมสั้น เปลี่ยนสีผมใหม่ให้กลายเป็นสีบลอนด์

ฉันชอบที่บุคลิกพ่อคือเลวสัสหมามาก แต่พออยู่กับลูกสาวก็กลายเป็นโหมดคิตตี้
ย้อมตัวผมให้ลูกสาวและทำเหมือนกันว่าโลกทัังใบลูกฉันจะต้องรอดจากโลกภายนอกที่ตามล่าเขาอยู่

ทั้งคู่ก็อาศัยอยู่ตะเวนอยู่ในรถ ครั้นจะไปขอพักอาศัยกับคนอื่นที่พอจะเข้าใจและไว้ใจได้
มันก็ไม่เป็นผล ก็โดนหักหลังแล้วต้องหนีเตลิดกันออกมาสองพ่อลูกอยู่ดี

พ่อกับลูกยังไงก็ตัดกันไม่ขาด สันชาตยานหลาย ๆ อย่างที่เชื่อมกัน
มีฉากนึงที่ทำเรายกให้ไปซีนที่ดีที่สุดของเรื่องนึงนี้เลยคือ
ทั้งคู่ไปเจอตู้คอนเทนเนอร์ ที่เหมือนข้างในเป็นใช้เป็นโบสถ์แบบแคบๆ ก็เลยเข้าไปพักหลบ เพราะเน็ตบาดเจ็บเดินแทบไม่ไหวแล้ว
น้องพอลลี่ก็เดินออกไปข้างนอก จนไปเจอตำรวจแล้วตำรวจก็จำน้องได้ พยายามเกลี่ยกล่อมให้ยอมไปกับเขา

แต่ไอ่น้องมันไม่ยอม และมีการจะลั่นไกปืนใส่ตำรวจขึ้น แต่สุดท้ายพ่อก็มาช่วยทันเวลา
และก็ทั้งคู่ก็กลับไปอยู่ในตู้คอนเทนเนอร์นั้นคุยกันนิดหน่อยว่า

” พ่อจะไม่สัญญาอะไรแล้ว เพราะพ่อรักษาสัญญาไม่เก่ง แต่พ่อต้องบอกลูก พ่อไม่อยากเห็นลูกเหนี่ยวไกปืนอีก เข้าใจมั้ย?”
“โอเค”
” ไม่ มันไม่โอเค  ลูกเข้าใจมั้ย? เข้าใจมั้ยว่าทำไม?  ถ้าถึงเวลา ลูกต้องให้พ่อเป็นคนทำ โอเคมั้ย มันเป็นสิ่งที่พ่อต้องทำ พ่อมีหน้าที่ต้องทำเรื่องนี้”
“ขอโทษค่ะ”
“ลูกเป็นคนดี ลูกเป็นเด็กดี พอลลี่ พ่อนะ…เชี่ยเอ๊ย พ่อ….พ่อไม่อยากเห็นเด็กดีต้องแปดเปื้อน โอเค ไม่เป็นไร”

แล้วทั้งคู่ก็ร้องไห้ จะบอกว่าน้องพอลลี่แสดงฉากนี้ได้ดีมาก ซีนดราม่าอารมณ์ส่งถึงกันเยี่ยมไปเลยค่ะ
เอาเป็นว่าเรื่องนี้เหมาะมากที่จะดู ป้ายยาสุด ๆ ทั้งฉากยิงกัน พล็อตเทาๆ ดาร์กๆ ของคนเมกันอีกด้านนึง
จะไม่สปอยตอนเจ็บว่าสุดท้ายมัน  Happy Ending ไหม
แต่ฉันเสียน้ำตาค่ะ  แต่อาจจะไม่ทันซีนในตู้คอนเทนเนอร์ที่ยกนิ้วให้เลย

เพื่อนสนิททักมาบอกเราว่า “มึงต้องไปดูเรื่องนี้ เหมาะกับมึงมาก เหมือนมึงเลย” บวกกับเห็นเพื่อนใน IG คนนึงอัพสตอรี่ว่าหนังสนุกกว่าที่คาดหวังไว้อีก
ด้วยความเหงาและความโสด ไม่อยากปล่อยให้ตัวว่าง ฉันก็เลยจองตั๋วรอบ 20.00 PM ที่ Emquartier ไปดูคนเดียวเลย

พอดู Trailer ตัวอย่างหนังก่อนเข้าโรงไปแปปนึง ก็ งืมมม….ดูน่าสนใจ พล๊อตคือ  – ผู้หญิงคนนึงไปเป็นแม่บ้านให้กับครอบครัวนึง แล้วเหมือนจะเจอกันเรื่องวุ่น ๆ ภายในบ้านนั้น – ก่อนเข้าโรงคือเข้าใจว่ามีเท่านี้
แต่ก็ยังแอบสงสัยว่าทำไมเพื่อนถึงคะยันคะยอให้รีบไปดูนักหนา และบอกว่าจะได้มาเม้าท์กันได้รู้เรื่องแบบออกรส

เครเลย..

ก่อนจะเข้าเรื่องเราขออวยยศให้ Sydney Sweeney ตัวละครหลักของหนังเรื่องนี้ก่อนเลย เธอเซ็กซี่มาก หุ่นเสียวสุด หน้าอกหน้าใจคือสมบูรณ์แบบแถมยังมีกล้ามหน้าท้องอีก
เราเคยดูนางเล่นเรื่อง Anyone But You (2023): หนังแนวโรแมนติกคอมเมดี้ที่ทำรายได้ถล่มทลาย (ชื่อไทย: เกลียดนัก รักซะเลย) ก็รู้สึกว่าผู้หญิงคนนี้มีเสน่ห์สุด ๆ
และพอมาดู The housemaid คือมีฉากเลิฟซีนหลายฉาก ฉันชอบมากจ้า ฮ่าฮ่า

หนังเปิดเล่ามาว่า นีน่า วินเชสเตอร์ (Amanda Seyfried) คุณนายที่อาศัยอยู่ในคฤหาสน์สุดหรู การตกแต่งของบ้านนี้ดูออกเลยมหาเศรษฐี
เธอต้องการแม่บ้านที่มาช่วยดูแลบ้านให้เธอและอ้างว่าเดี๋ยวเธออาจจะไม่ค่อยมีเวลา เพราะต้องคอยดูแลลูกสาว

ทำให้นางเอกของเรา มิลลี คัลโลเวย์ (Sydney Sweeney) ที่กำลังจะต้องการหางานใหม่ให้ได้ไวที่สุด และเบื้องหลังเธอคืออาชญากรที่เพิ่งออกจากคุก หลังจากติดมา 10 ปี 
ซึ่งตอนแรกหนังยังไม่เฉลยว่าทำไมเธอถึงต้องเข้าไปอยู่ในคุกนานขนาดนั้น 
แน่นอนพอออก ก็ต้องเริ่มต้นชีวิตใหม่ และหางานเพื่อเลี้ยงชีพตัวเองให้ได้ จึงลองเข้ามาสมัครเป็นแม่บ้านที่นี้
ตอนแรกก็เหมือนจะเป็นงานทั่ว ๆ ไปที่ทำความสะอาดบ้าน ทำอาหารให้ลูกสาวและสามี แอนดริว วินเชสเตอร์ (Brandon Sklenar) เธอทาน

นีน่าเล่าให้มิลลีฟังว่า บ้านหลังนี้สามีเธอเป็นของออกแบบเอง ทุกรายละเอียด ทุกจุดของบ้าน ทุกซอกทุกมุม
แม้กระทั่งบันไดวนที่เป็นจุดศูนย์กลางของบ้าน และเป็นความภูมิใจของผัวนางนักหนา หนังก็ใส่บทสนทนานี้ไว้

คือเรารู้สึกว่าช่วงแรกของหนัง หนังใส่ข้อมูลที่เป็นสารตั้งต้นที่จะมาเฉลยในตอนท้ายไว้เยอะ
คุณต้องตั้งใจดู ถึงแม้ว่ามันจะดูเหมือนพล๊อตทั่ว ๆ ไปตามละครไทย แต่ทุกฉากคือเขาคิดมาดีแล้วว่าปูทางไว้แบบนี้เพื่อหักมุมคนดูให้รู้สึก อ๋อออวว อีกทีตอนหลัง

ตอนแรกมิลลีคิดว่าตัวเองอาจจะไม่ได้มีคุณสมบัติที่นีน่าจะเลือกรับเข้าทำงานนี้ด้วยซ้ำ
และคิดว่าเธอก็คงเหมือนคุณนายบ้านอื่นทั่ว ๆ ไป ที่หาแม่บ้านไปเรื่อย จนกว่าจะเจอคนที่ดีที่สุด

เธอเลือกที่ใส่แว่นตาเข้าไปเจอนิน่าในวันแรก เพื่อสร้างบุคลิกให้ดูเฉิ่ม ๆ เนิร์ด ๆ และหวังว่าจะทำให้นายจ้างประทับใจเลือกรับเธอเข้าทำงานทันที
เราเลยรู้สึกว่า เครรร ตัวละครนี้น่าสนใจ มีความ “ฉลาด” และ “สัญชาตญาณการเอาตัวรอด” ที่สูงมาก
เพราะกับแค่เรื่องเล็ก ๆ  น้อย ๆ ที่อาจทำให้ใคร Doubt สงสัยในตัวเธอเธอพยายามปิดช่องว่างนั้นให้เหลือน้อยที่สุด แม้วิธีการอาจจะไม่ยั่งยืนนัก

สุดท้ายนิน่าก็เลือกมิลลีเข้ามาเป็นแม่บ้านที่วินเชสเตอร์
และเธอได้อาศัยอยู่ในห้องใต้หลังคา และบอกว่าสมัยก่อนห้องนี้เป็นรับเก็บเอกสารของสามีเธอ
วันแรกผ่านไปทุกอย่างก็ดูจะปกติดี แต่พอเข้าวันที่สองเท่านั้นแหละจ้ะ
ทุกอย่างเปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือ บุคลิกของนีน่ากลายเป็นนายจ้างที่กดขี่ ถูกแกล้งสารพัด และพยายามทำให้นิน่าดูแย่ในสายตาสามีเธอ และลูกสาว
ทั้งจะโดยการหลอกใช้ให้ทำอย่างนึง แต่เฉลยว่าป่าวนะ ฉันไม่ได้ให้เธอทำแบบนั้น

แต่มิลลิก็หาทางแก้เกมส์กลับได้เสมอ เพราะถูกสูญเสียงานนี้ไปไม่ได้
เพราะต้องรายงานตัวกับเจ้าหน้าที่หลังออกจากคุก ว่าฉันมีงานที่มั่นคงนะ เชื่อใจได้
ระหว่างนี้เองมิลลิ ก็พยายามเก็บข้อมูลว่าจากหลักฐานภายในบ้าน เช่น ไปเจอยาสำหรับรักษาอาการทางจิตในตู้, สืบจากแม่บ้าน/คุณนายคนอื่นที่ซุบซิบนินทานิน่า
จนพบว่าเธอเคยอยู่โรงพยาบาลบ้าถึง  10 เดือน แบบเข้า ๆ ออก ๆ เพราะมีภาวะทางจิต
สังคมตีตราว่านิน่าเป็นคนไม่สมประกอบด้านจิตใจ แต่โชคดีที่เธอได้สามีที่ดี พร้อมเข้าใจเธอและเขาเป็นไอดอลของผู้หญิงที่อยากได้มาเป็นสามี

คือตอนที่เรานั่งดูถึงจุดนี้ เราก็มีความสงสัยในตัวพระเอกแอนดริวนะว่าอะไรที่ให้ผู้ชายคนนี้ต้องมาทนกับอารมณ์โมโหร้ายของเมียตัวเองได้ขนาดนี้
ด้วยความที่มันมีหลายฉากที่เธอปรี๊ดแตก ปาข้าวของ และกลายเป็นหญิงโรคจิต คุยด้วยเหตุและผลคนปกติไม่ได้
แต่ผู้ชายคนนี้ก็รับมือ และพูดกับเธอแบบใจเย็นให้สถานการณ์มันพาจบลงด้วยได้ตลอด แต่เราก็เอ๊ะไว้ในใจแล้วนึง ไม่มีเวลามานั่งพินิจพีเคราะห์เพราะหนังไม่โฟกัสให้เราแคลงใจในจุดนี้

ด้วยความสวย เซ็กซี่ ขยี้ใจ เสน่ห์อันล้นเหลือของมิลลี
ซึ่งก็อึ๋มจริงอะไรจริง นางนอนหลับและเดินลงมาดูหนังที่ชั้นล่างคนเดียว ด้วยชุดนอนที่แสนธรรมดาแต่โชว์หน้าอกหน้าใจ
และแน่นอนว่า.. พลาดไม่ได้ที่พระเอกจะเดินลงมาเจอหญิงสาวในอิริยาบถที่เซ็กซี่และอยู่คนเดียวในคืนเหงา ยามดึกแบบนี้
มีหรือแอนดริวจะไม่ชอบ แต่สุดท้ายนีน่าก็ตื่นเดินลงมาเจอสองคนนี้อยู่ด้วยกัน และก็ตักเตือนมิลลีไปหนึ่งแมทช์ว่า – อย่ามายุ่งกับผัวฉัน อยู่ห่าง ๆ ไว้กับผัวฉันนะ- อะไรทำนองนี้

มิลลีก็ไม่ได้อยากจะทำให้มันเป็นประเด็นเพราะถ้าคุณนายนีน่าจับได้อีกรอบ
เธอมีแนวโน้มที่จะโดนไล่ออก แล้วกลายเป็นคนตกงานทันที
แต่คนมันสปาร์คกันไปแล้วอะนะ ไอ่พระะอกก็เปิดช่องให้เข้า พูดทีเล่นทีจริงกับนางเอกไม่พักและยังชวนมิลลีไปเดทโดยการไปดูละครเวที และทานมื้อค่ำ
ตอนที่นีน่าไม่อยู่บ้านและลูกสาว และตามพล๊อตหนังทั่วไป แมวไม่อยู่หนูร่าเริง
ทั้งสองคนก็มีอะไรกันในคืนนั้นที่โรงแรมแห่งหนึ่ง เป็นฉากที่เร่าร้อนมาก ฉันชอบ Sydney มากจริง จังหวะก่อนจะมีอะไรกันฉันก็แอบลุ้นให้อย่าให้เพิ่งจูบกันเลยนะ
เพราะฉันรู้สึกว่าผู้ชายคนนี้มีกลิ่นแปลก ๆ ของความไม่น่าไว้วางใจ


พลิกบทบาทจากเหยื่อเป็นผู้ล่า:
ในช่วงแรกเราจะสงสารมิลลีที่ถูกนิน่าเจ้านายสาวกลั่นแกล้งและดูเหมือนคนบ้า แต่ความจริงคือสามีต่างหากที่เป็นฆาตกรโรคจิตตัวจริง และมิลลีคือคนที่เข้ามาเปลี่ยนเกม
คือหนังมันค่อย ๆ เฉลยมาทีละนิดว่า ความ Toxic ทั้งหมดทั้งมวลที่นิน่าเป็นนั้นต้นเหตุมาจากแอนดริวทั้งนั้นและนิน่ากำลังจะแกล้งแค้นที่ทำให้ชีวิตเธอเป็นแบบนี้

หนังปิดเผยว่ามิลลิเธอเคยฆ่าคนเพื่อปกป้องตัวเองในอดีต เป็นจุดที่ทำให้คนดูเริ่มเห็นความ “เทา” ของเธอ โดยขณะนั้นเธอยังอยู่ในช่วงมัธยมและมีผู้ชายในโรงเรียนมาข่มขืนเพื่อนรูมเมทของเธอ
มิลลีจึงเอาของแข็งทุบไปที่กระโหลกจนเขาตายและโดนตั้งข้อหาฆ่าคนโดยไม่เจตนาอยู่ 10 ปี แถมเพื่อนรูทเมทเธอยังไม่ช่วยแก้ต่างให้เธออีก
ชีวิตที่สูญเสียอิสระผ่านไป ทำให้ต้องดิ้นรนและเธอเป็นตัวเลือกที่ดีของนิน่า ที่จะมาช่วยวางแผนกำจัดผู้ชายที่ Gaslighting เธอมาโดยตลอด

ในช่วงครึ่งแรก..เราเกือบจะถอดใจแล้วว่านี่คือหนังธรรมดาทั่ว ๆ ไป ที่นางเอกเข้ามาเป็นแม่บ้าน
นิน่าทำสำเร็จที่ยกตัวเองมาเป็นคุณนาย ทำให้ผู้ชายหลงใหลเธอหัวปักหัวปำและไล่เมียเก่าออกจากคฤหาสน์ไปได้ในที่สุด
และยังไม่เข้าใจว่าที่เพื่อนสนิท บอกให้เราต้องมาดูหนังเรื่องนี้ให้ได้มันคือประเด็นไหนกันแน่

จนกระทั่งผ่านไปท่อนครึ่งหลังเรื่องถึงบางอ้อ!
แอนดริวมีพฤติกรรมแปลกมากขึ้น มันเริ่มจากชุดจานชามของแม่แอนดริว ที่เหมือนกับว่าไอ่ชุดจานนี้เป็นสมบัติมรดกตกทอดมาจากครอบครัววินเชสเตอร์
และแม่ของแอนดริวก็ดูจะหวงชุดจานนี้ม้ากก

ซึ่งจู่ ๆ มิลลีนึกไงไม่รู้อยากจะทำอาหารและใช้ชุดจานนี้ขึ้นมา แต่ดันทำตกแตกลงพื้นซะก่อน โดยจุดนี้ทำให้แอนดริวลอกคราบกลายเป็นปีศาจ
เขาบอกให้มิลลิเก็บจานที่แตกนี้ซะ เธอก็เก็บใส่ถุงพลาสติกใสไว้ แต่ไม่ได้ล้าง (คือ..มึงใครจะต้องมานั่งล้างเศษแก้วทีละชิ้น ที่ทำแตกไปแล้ว แล้วยัดใส่ถุง) อิแอนดริวบอกว่าก็เพราะคุณไม่ได้ล้างมันให้สะอาด
และผมต้องลงโทษคุณ และเขาก็จับเธอขังไว้ในห้องใต้หลังคานั้น โดยมีเงื่อนไขว่า ให้เอาเศษจานมากรีดที่หน้าท้องตัวเอง ทำให้เป็นแผลทั้งหมด 14-21 แผล ไม่แน่ใจว่ากี่จุด เราลืม T^T
โดยเขาจะดูจากกล้องวงจรปิดว่ามิลลิกรีดจริงไหม และต้องกรีดให้สวยด้วยนะ ไม่งั้นไม่ยอมเปิดประตูให้ออกมา
นึกภาพสิ….ว่าเป็นห้องเล็ก ๆ ถูกขังไว้ มีน้ำให้กินไม่กี่ขวดเล็ก และให้ฉี่ในถังน้ำในซอกเล็ก ถ้าไม่ทำตามที่สั่งก็ไม่ไขกุญแจให้ออกมา

หนังเปลี่ยนจากวายป่วง เป็นหนังระทึกขวัญทันทีพอถึงจุดนี้

มิลลิยอมทำตามที่แอนดริวสั่ง
แต่เราก็เชื่อว่า เธอยอมเพราะรู้ว่าขั้นตอนถัดไปที่เธอจะทำคืออะไร และเราแอบเชียร์ให้เธอทำสำเร็จมาก
ขณะเดียวกับหนังตัดภาพมาที่ฝั่งนีน่า… เฉลยปมในอดีตตั้งแต่แรกสุดเลยว่าเธอเอาแอนดริวเข้ามาในชีวิตได้ยังไง และเขาใช้วิธีการไหนหลอกล่อผู้หญิงแบบเธอให้หลงรักและยอมแต่งงานด้วย
นิน่ามีลูกติดชื่อซีซีเลีย หรือซีซี่ ตัวละครซีซี่เป็นกุญแจสำคัญที่ทำให้คนดูรู้สึกกดดันประมาณนึงเลยในตัวแรก เพราะเธอเป็นเด็กที่ค่อนข้างเงียบและดูหวาดกลัว
ซึ่งในช่วงแรกเราอาจจะคิดว่าเป็นเพราะ Nina (แม่) ป่วยและอารมณ์ร้าย แต่จริงๆ แล้วเป็นเพราะเธอต้องเห็นพฤติกรรมที่รุนแรงและโรคจิตของพ่อเลี้ยงต่างหาก
ซีซี่คือเหตุผลหลักที่ทำให้นีน่ายอมทนอยู่ในบ้านหลังนั้น และเป็นส่วนหนึ่งที่ทำให้มิลลีตัดสินใจยื่นมือเข้ามาช่วยในตอนท้ายค่ะและนิน่าเคยเป็นพนักงานออฟฟิศอารมณ์แบบเลขา แอดมินทำงานจิปาทะและโดนผู้ชายในที่ทำงานถูกทำให้อับอายอยู่บ่อยครั้ง แต่แอนดริวเข้ามาเหมือนเป็นพระเอกขี่ม้าขาว
ปลอบโยนเธอ จนเธอเชื่อว่าผู้ชายคนนี้จะทำให้ชีวิตเธอดีขึ้นและเลี้ยงดูลูกสาวเธอได้ (หนังเกริ่นว่าแอนดริวอยากมีลูกเป็นคนตัวเองมาก ๆ อารมณ์เหมือนหาผู้หญิงตั้งท้องให้)

ครั้งพออยู่ด้วยกันไปสักพัก แอนดริวจะสร้างสถานการณ์ให้คนรอบข้างเห็นว่านีน่ามีปัญหาทางจิต เขาจะแกล้งทำตัวเป็นสามีที่แสนดีและอดทนต่อพฤติกรรม “เพี้ยนๆ” ของภรรยา
เพื่อให้เพื่อนบ้านและคนภายนอกเชื่อว่านีน่าคือต้นเหตุของปัญหาในบ้าน มันคือการปั่นหัว (Gaslighting)
เขาไม่ได้ใช้แค่กำลัง แต่ใช้ “ความกลัว” เป็นเครื่องมือ แอนดรูว์จะขังนีน่าไว้ในห้องนอนเล็กๆ บนชั้นบน (ห้องเดียวกับที่มิลลีต้องไปอยู่) และลงโทษเธอด้วยวิธีต่างๆ เมื่อเธอไม่ทำตามความต้องการของเขา
เช่น เขาจับได้ว่าเธอไม่ได้ไปซาลอนเพื่อย้อมโคนผมที่ขึ้นมาสองสีตามที่นิน่าบอก แต่นิน่าแอบไปทำธุระบางอย่างที่จะพยายามจะหนีออกจากชีวิตเขา จึงโทษโดยการให้ถอดผมออกมาจากหัวทั้งหมด 100 เส้น
โดยที่ทุกเส้นยังต้องติดโคนผมด้วย เส้นไหนไม่เพอร์เฟกต์เขาจะไม่นับและต้องถอนใหม่จนกว่าจะพอใจ ทั้งหมดนี้ต้องทำในห้องใต้หลังคาเท่านั้น และยื่นออกมาใต้ประตูเมื่อทำเสร็จแล้ว

เป็นเวลาหลายปี เมื่อนีน่าพยายามขอความช่วยเหลือหรือเล่าความจริงให้คนอื่นฟัง แอนดริวจะเตรียมการไว้ก่อนเสมอ ทำให้สิ่งที่นีน่าพูดดูเหมือนเป็นเรื่องเพ้อเจ้อหรืออาการป่วยกำเริบ จนไม่มีใครเชื่อสิ่งที่เธอพูดเลย 
เขาใช้ความรักที่นีน่ามีต่อลูกสาวเป็นเครื่องมือในการควบคุม ทำให้นีน่าไม่กล้าหนีหรือขัดขืนเพราะกลัวว่าแอนดรูว์จะทำอันตรายลูก หรือพรากลูกไปจากเธอ

จุดหักมุมที่สำคัญสำหรับหนังคือ ความจริงที่แอนดรูว์ไม่รู้คือ นีน่าไม่ได้เป็นบ้า และเธอกำลังรอจังหวะที่จะ “หาใครสักคน” (ซึ่งก็คือมิลลี) มาเป็นตัวหมากในแผนการแก้แค้นของเธอ
เพื่อหลุดพ้นจากวงจรที่เขาสร้างขึ้นครับ

กลับมาที่มิลลีกันต่อค่ะ 
เธอเลือกที่จะกรีดหน้าท้องตามคำสั่ง และนอนสลบไปบนเตียงด้วยความอ่อนแรง
แอนดริวยอมเปิดประตูเข้ามาในห้องใต้หลังคานั้น และรับบทเทพบุตรว่า เขาไม่ได้อยากจะทำให้เธอเจ็บตัวอะไรเลยนะ แต่คุณแค่ไม่ทำตามที่ผมสั่งและทำให้เลือกมันยาก ผมเลยต้องลงโทษคุณไง
คุณจะได้ไม่ทำแบบนี้อีกในอนาคต 

หลังจากลอกล่อให้เข้าไปในห้องใต้หลังคาเพื่อหวังจะกักขังและทำร้ายเธอเหมือนที่เคยทำกับนีน่า เขาคิดว่ามิลลีเป็นเหยื่อที่เคี้ยวง่าย แต่เขาพลาด!
เพราะมิลลีรู้ทันแผนการทั้งหมดจากการที่นีน่าแอบส่งสัญญาณและทิ้งร่องรอยไว้ให้

ทันใดนั้นเอง เธอใช้โอกาสทองในการแทงสวนกลับ เจาะคอแอนดริวเป็นแผลแล้ววิ่งออกไปข้างนอก
ปิดประตูขังเขาไว้ในห้อง ฮ่าๆ ฉันละสะใจกับฉากนี้มาก
และแน่นอนว่า มิลลีก็ต้องแก้เผ็ดกลับ เธอตั้งเงื่อนไขเหมือนเขาลงโทษเธอ โดยการบอกว่าให้เขาถอนฟันหน้าออกมาแล้ววางมันไว้ใต้ซอกประตู
เธอถึงจะยอมเปิดประตูให้เขาทำ ซึ่งตอนแรกพระเอกก็วอแวแหละ ว่าคุณจะบ้าเหรอ ผมไม่ยอมทำแน่ ๆ 
คือฟันเป็นสิ่งที่พระเอกภูมิใจและแม่พระเอกก็ดูจะชอบที่ลูกชายตัวเอง มีฟันหน้าที่สวย และใช้มันโปรยเสน่ห์ให้กับคนอื่นหลงเชื่อภาพลักษณ์จอมปลอมนี้มาทั้งชีวิต
มิลลิเลยคิดว่า นี่แหละ! เอาฟันออกมาเหมือนเป็นการถอดความเชื่อมั่นแบบผิด ๆ ที่ปลูกฝังให้เขากลายเป็นคนมั่นอกมั่นใจ และ Toxic  กับคนอื่นออกไปซะ


จังหวะนี้เราแบบ…ตกผลึกกับตัวเองได้ 300%  กับสถานการณ์จริงที่เราเองอาจจะต้องกำลังเผชิญอยู่
คือมันสอนให้เราคิดได้ว่าแม้เพียง 1% จากการรู้สึกเอ๊ะ หรือมีข้อสงสัยในตัวผู้ชายคนใดก็ตามที่อาจเข้ามาในชีวิตเรา
จงอย่าเพิกเฉยและมองข้าม เพราะวันนึงเราอาจกลายเป็นมิลลีและหาทางแก้เกมส์นี้ไม่ได้เหมือนในหนังก็ได้
เราต้องอ่านพฤติกรรมผู้ชายให้ออก ให้ไว การถลำเข้าไปโดยหาทางออกไม่เจอ คือจุดเสี่ยงของผู้หญิงหลาย ๆ คนที่กลับตัวก็ไม่ได้ ให้เดินต่อไปก็ลำบาก

และฉากที่พระเอกถอนฟันหน้าตัวเองออกมานี่
เราอยากจะลุกปรบมือให้เลย 555555 

ส่วนด้านของนีน่าที่พอหลุดพ้นจากการถูกไล่ออกจากคฤหาสน์แล้ว เธอก็เหมือนจะอยากเริ่มต้นชีวิตใหม่กับลูกสาว
แต่แล้วซีซี่ก็บอกว่า แม่..เราควรไปช่วยมิลลีด้วยนะ เธอจึงขับรถกลับไปที่บ้านหลังนั้นหวังจะช่วยนิน่าให้ออกมาจากห้องใต้หลังคา
โดยหารู้ไม่ว่า คนที่ถูกขังอยู่ในนั้น ตอนนี้ไม่ใช่มิลลีแล้วแต่เป็นผัวเก่าเธอจ้ะ

นีน่าและมิลลีร่วมมือกันทำให้ดูเหมือนว่าเป็น “อุบัติเหตุ” หรือการป้องกันตัว
เธอช่วยจัดการเรื่องตำรวจและหลักฐานต่างๆ เพื่อให้มิลลีพ้นผิด ทั้งคู่กลายเป็น “พันธมิตรลับ” ที่รู้ความจริงกันอยู่แค่สองคน
นีน่าได้อิสระกลับคืนมาพร้อมกับลูกสาว (ซีซี่) และมิลลีก็ได้เริ่มต้นชีวิตใหม่โดยไม่ต้องมีประวัติอาชญากรรมซ้ำเติม

มิลลีเดินทางออกจากบ้านวินเชสเตอร์ และไปรับงานเป็นแม่บ้านที่บ้านหลังใหม่ ซึ่งเธอก็ได้พบว่า “ภรรยาของบ้านหลังใหม่นี้ก็กำลังถูกสามีทำร้ายและกดขี่อยู่เช่นกัน”
เธอไม่ได้เดินหนี แต่เธอยิ้มและพร้อมที่จะใช้ “ทักษะพิเศษ” ของเธอช่วยผู้หญิงคนนั้น… เป็นการบอกใบ้ว่ามิลลีได้กลายเป็น “ศาลเตี้ยในคราบแม่บ้าน” ที่คอยจัดการสามีสารเลว
และช่วงนี้ได้ข่าวว่าพวกเขากำลังถ่ายทอดภาคต่อของหนังเรื่องนี้อยู่ด้วยค่ะ

อยากดูภาคต่อแล้วค่ะ
ใครชอบอ่านเป็นเล่มหนังสือ เขาบอกว่าสนุกไม่แพ้กัน
และหนังก็สร้างมาจากหนังสือด้วยค่ะ

จุดเริ่มต้นจากงานปาร์ตี้วันเกิดนางเอกโรซี่ เผลอไปจูบกับอเล็กซ์ พระเอก แล้วจำไม่ได้เพราะแฮ้งค์

ความสัมพันธ์ดำเนินไป ทั้งอเล็กซ์และโรซี่ต่างมีคนกุ๊กกิ๊กอยู่แล้ว แต่แอบหวงกันในใจ งานพรอมเกิดเรื่องไม่คาดฝันจนโรซี่ต้องไปโรงบาล

เหตุการณ์ดำเนินไปเรื่อย ๆ ตัวละครอยู่ประเทศอังกฤษ ใกล้จะต่อมหาลัย อเล็กซ์ชวนโรซี่ไปเรียนต่อที่บอสตัน แต่โรซี่เกิดท้อง เลยโกหกอเล็กซ์ว่าจะตามไปทีหลัง

โรซี่ตัดสินใจยกลูกให้ครอบครัวรับเลี้ยง แต่ตอนคลอดกลับรักเด็กทันที ตั้งชื่อว่า เคธี่ พ่อของเด็กคือเกร็ก แต่เขาต้องไปเมืองนอก ทำให้โรซี่เป็นคุณแม่เลี้ยงเดี่ยว

อเล็กซ์มีแฟนใหม่แต่ลึก ๆ ก็เอ็นดูเคธี่เหมือนลูกตัวเอง ความสัมพันธ์ดำเนินไปด้วยดี จนสุดท้ายโรซี่รู้ว่าใครคือคนที่จะอยู่กับนางจริง ๆ ในงานแต่งอเล็กซ์ เธอบอกความรู้สึกทั้งหมด

เป็นหนังเต็มไปด้วยเรื่องราวดี ๆ แรงบันดาลใจ ดูแล้วสดชื่น ไม่เวิ่นเว้อ เล่าเรื่องตั้งแต่อดีตถึงปัจจุบัน เก็บรายละเอียดได้ดี การสื่อสารผ่านโทรศัพท์และ MSN ทำให้เกิดช่วงคิดก่อนส่งข้อความ

แนะนำให้ไปดู LOVE ROSIE หนังโรแมนติกน่ารัก ดูแล้วไม่หลับ

หนังเล่าจากโทมัส ลูกเรือคนสุดท้ายที่ยังมีชีวิตอยู่
พระเอกคือ Chris Hemsworth (เทพ Thor) เป็นหัวหน้าเรือ Essex ที่ไม่ชอบขี้หน้ากัปตัน ทะเลาะกันตั้งแต่เรือยังไม่ออกจากฝั่ง แต่เกลียดไรก็ได้อย่างงั้น

จุดพีคคือ วิธีการเอาตัวรอด ตัวละครต้องใช้ชีวิตท่ามกลางทะเลนานแรมปี

ดูหนังแนวนี้มาหลายเรื่องแล้ว เช่น Cast Away, The Railway Man, The Way Back แต่เรื่องนี้ต้องไปดูวิธีการเอาตัวรอดเอง ไม่อยากสปอย

หนังเล่าเรื่องได้สนุก ดูไปลุ้นไป แนะนำให้เอาน้ำเข้าไปจิบด้วย เพราะดูไปนาน ๆ คอแห้ง แดดแรง แถมยังให้ความรู้สึกเค็มตลอดเวลา จนเกิดอาการเมาเรือได้ (แทบทั้งเรื่องอยู่แต่ในทะเล

ตอนเห็นปลาวาฬโดนแทงด้วยเหล็ก รู้สึกสงสารมัน ได้ดูวิธีการล่าปลาวาฬ ตื่นเต้นและรู้สึกเค็มน้ำทะเลอีก

พระเอก Chris ยอมลงทุนลดน้ำหนักเพื่อให้หุ่นผอมแบบคนอดอาหารหลายเดือน แต่ฉากที่ออกมาคือใส่เสื้อขาด ๆ คลุมอีกที เห็นแค่หน้าตอบ ๆ และไหปลาร้า เป็นซีนสั้น ๆ

นักแสดงหลายคนมาจาก Game of Thrones แสดงได้ดี

โดยรวมถือว่าดี แต่เราว่ามันน่าจะเล่าได้บีบหัวใจมากกว่านี้ เช่น การปูภูมิหลังตัวละครให้มากขึ้น ตอนช่วงทุกข์ยากใกล้ตาย ให้กำลังใจกัน หรือเล่าเรื่องชีวิตประจำกิจวัตรและความผูกพันกับคนที่รัก
(แต่แอบกระซิบว่ามีฉากซึ้ง ๆ กัดหัวใจนิดหน่อย ทำเพื่อนข้าง ๆ เสียน้ำตา แต่เรายังไม่ร้อง ใจแข็ง)

ให้คะแนน 8.3/10
ไปค่ะ ไปล่าปลาวาฬกัน

ปล.1 Must see in IMAX ปลาวาฬจะใหญ่มาก เต็มตาสุด
ปล.2 แอบเซ็งตรงเจองูในหนังตัวอย่าง เรื่องเมาคลีไรสักอย่าง ตอนใส่แว่น 3D งูในป่าโผล่มาแบบตัวใหญ่มาก น่าเกลียดน่ากลัว ใจจะวาย

American ULTRA เป็นชื่อโครงการของ CIA ที่เอานักโทษที่เคยติดคุกสถานเบามาฝึกให้เป็นนักฆ่า แต่โครงการโดนล้มเลิกไปซะก่อน

โดยพระเอกของเรื่องชื่อ ไมค์ (Jesse Eisenberg พระเอกจากเรื่อง The Social Network) ปูเปิดเรื่องราวทั้งหมดของหนังด้วยการตัดฉากเป็นภาพ Summary แบบ Time Lapse ในคืนหนึ่งของไมค์

และเล่าว่าไมค์เป็นพนักงานสะดวกแห่งหนึ่ง หน้ามึน ๆ ติดกัญชา ชีวิตผู้ชายคนนี้ไม่มีอะไรเป็นชิ้นเป็นอัน และดูจะไม่มีอนาคตด้วยซ้ำ ทั้งเคยติดยา กลัวการขึ้นเครื่องบินสูง แต่ชีวิตเขามีสิ่งดีๆ อยู่เพียงอย่างหนึ่ง น่าจะเป็นความหมายเดียวในชีวิตเขาก็คือแฟนสาว ฟีบี้ (Kristen Stewart นางเอกจาก Twilight) ทั้งคู่เป็นคู่รักฮิปปี้ที่อาศัยอยู่ในบ้านเล็ก ๆ เกือบชานเมืองแห่งหนึ่ง บ้านทาสีฟ้าชั้นเดียว มีต้นไม้ใหญ่อยู่หน้าบ้าน มีครัวเล็กๆ ดูอบอุ่นดี

ไมค์รักฟีบี้มาก จนกล่าวว่า “ผมแทบจำไม่ได้เลยว่า ชีวิตก่อนจะเจอเธอนั้นเคยเป็นอย่างไง” เรานึกถึงเพลง เธอทั้งนั้น – Groove Rider ตรงท่อน:
“รู้ไหมว่าก่อนจะเจอเธอ
รู้ไหมฉันเคยเป็นยังไง
รู้ไหมการที่ได้เจอเธอ
นั้นช่างยิ่งใหญ่ซักเท่าไร”

เขาแพลนไว้ว่าจะขอเธอแต่งงานในเร็ว ๆ นี้ โดยเตรียมแหวนหมั้นไว้แล้ว หลายครั้งที่เขาคิดว่าฟีบี้น่าจะได้เจอที่ดีกว่าเขา และมีชีวิตที่ดีกว่านี้ แต่เขาก็พยายามทำตัวเป็น better man ที่ดีของเธอมาโดยตลอด

เราชอบฉากนึงมาก เป็นซีนง่าย ๆ พระเอกกับนางเอกนอนดูดาวคุยกันอยู่บนกระโปรงหน้ารถเก่าของเขา ท่ามกลางทุ่งหญ้าข้างทางที่เป็นพื้นโล่ง โปร่ง ปลอดผู้คนในกลางดึกคืนหนึ่ง ไมค์พูดประมาณว่า:

“ดูรถพวกนั่นสิ พวกมันถูกส่งมาจากเมืองอื่นที่ห่างออกไป อาจจะอีกซีกโลกนึง และก็ถูกนำมาวิ่งแล่นที่ถนนที่นี่ เราไม่มีรู้ว่ามันจะไปไกลได้อีกแค่ไหน แต่เธอดูนั่นสิต้นไม้ต้นนั้น มันอยู่นิ่ง ๆ มาโดยตลอด จนคืนนี้มีรถมาชนมันเข้า และสุดท้ายรถคันนั้นก็ต้องมาหยุดที่ต้นไม้ต้นนั้นตลอดไป!”

ไมค์ตัดพ้อว่าเขาคือต้นไม้ต้นนั้น ส่วนฟีบี้เปรียบเสมือนรถคันนั้น ที่สามารถไปได้ไกลกว่านี้ แต่กลับต้องมาจมอยู่กับเขา ซีนนี้จบลงด้วยการจูบกัน โรแมนซ์มาก เป็นซีนที่ดีอีกซีนนึงของหนัง

ไมค์ยังชอบใช้เวลาว่างพี้กัญชาและวาดการ์ตูน โดยสร้างคาแรคเตอร์เป็น ลิงซุปเปอร์ฮีโร่ที่ฝันจะไปเหยียบอวกาศ เก็บ draft พล็อตเรื่องคร่าว ๆ ลงในสมุดวาดเขียนของเขา (ซึ่งตอนท้ายเรื่องมีเป็นภาพ Animation ของลิงอวกาศนี้ให้ดูด้วย)

ชีวิตของไมค์และฟีบี้ดำเนินไปอย่างอืดอาด แต่แล้วคืนนึงก็มีเหตุการณ์ที่ทำให้เขาค้นพบว่าตัวเองไม่ใช่คนธรรมดา เขาเคยเป็น สายลับนักฆ่ามือหนึ่ง ฝีมือการต่อสู้ของเขาเก่งกาจจนตัวเองยังตกใจ พอฆ่าคนไปได้ 2 คนแรกด้วยความงุนงง พระเอกประสาทแดกไปพักใหญ่ พร่ำเพ้อว่าตัวเองเป็นหุ่นยนต์สังหาร ย้ำคิดย้ำถามฟีบี้ว่าเขาเป็นคนรึเปล่า (ประเด็นคือไมค์น่าจะเมากัญชามากกว่า 555)

ทั้งคืนนั้นเต็มไปด้วยการไล่ล่ากันอย่างหรรษาและเต็มไปด้วยเลือด บางฉากโหด แต่ก็ขำในความผิดปกติของตัวละคร

หนังเกรียนปนรั่ว ทั้งเรื่องจะได้ยินคำพูดแบบ Fuck Fuck shit shit ชินหู พระเอกเหมือนจะกากในตอนแรก ๆ แต่พอถูกปลดล็อคพลัง บู๊แหลกลาน เห็นอะไรรอบตัว วางอยู่ สามารถหยิบเอามาเป็นอาวุธ และใช้ฆ่าคนได้อย่างช่ำชอง ไม่ว่าจะเป็นช้อน กะทะ มีด ค้อน ถังดับเพลิง พลุดอกไม้ไฟ ฯลฯ

ส่วนนางเอก Kristen Stewart หลายคนติดภาพลักษณ์แวมไพร์ แต่เรื่องนี้บุคลิกมอมแมม ลุยลุย ดูดบุหรี่ เซอร์ อารมณ์แบบผู้หญิงเพิ่งตื่นนอน มีซีนบู๊เตะต่อย และซีนแอบน่าฟัด เช่น ตอนที่ไมค์นึกถึงภาพเธอแล้วตัดไปซีน make love บนเตียง แต่เห็นแค่หน้าอก เท้า และแววตา ชวนจินตนาการต่อ

พล็อตเรื่องสามารถเดาได้ว่าจบยังไง แต่ดูแบบไม่คิดอะไรก็สะใจ จบแบบ Happy Ending ไมค์ก็ขอฟีบี้แต่งงาน เป็นการขอแต่งงานที่พีคมาก แนะนำให้ไปดู รับรองเป็นซีนที่ไม่เหมือนหนังเรื่องไหน

“ขอบคุณจริง ๆ ที่เธอยังรัก ไม่เคยเปลี่ยน ถึงฉันจะดี จะเลวขนาดไหน”

เพราะหนังมันมาจากบทประพันธ์หนังสือวรรณกรรมวัยรุ่น ของ John Green ทั้ง 2 เรื่องเลยค่ะ สไตล์ของนักเขียนคนนี้จะออกแนวแบบสร้างแรงบันดาลใจ สุข และเศร้า แต่เป็นความเศร้าที่ยอมรับได้ ไม่มีวัยรุ่นอเมริกันคนไหนไม่รู้จักเขา (เขาว่ามางี้) ภายใต้ตัวหนังสือประโยคเรียบ ๆ ของเขา มักแฝงไปด้วยความหมายให้ผู้อ่านได้ฉุกคิดต่อ

ทั้ง The Fault in Our Stars และ Paper Towns มีหลายอย่างคล้าย ๆ กัน เช่น

1. เรื่องราวเกี่ยวกับเด็กวัยรุ่นตอนปลาย (Young Adult) ซะส่วนใหญ่
2. จุดที่นำพาให้ไปสู่การเปลี่ยนแปลง คือการออกเดินทาง
3. ตัวละครหลักของเรื่องมักมีนิสัยกล้าหาญ
4. มันไม่ได้จบแบบเอาใจคนอ่านหรือคนดู แต่เราจะรู้สึกเองว่าแบบเนี่ยแหละ ประทับใจ สุขใจในแบบของมันแล้ว
5. พลอตเรื่องดูไม่โอเว่อร์เกินจริง เหตุการณ์นี้สามารถเกิดขึ้นกับมนุษย์ปุถุชนธรรมดาใครก็ได้อะ
6. มุมกล้อง การเซตฉากบ้าน เครื่องแต่งกายดูเรียลไปหมด ดูเพลิน ๆ อาจคล้ายกับชีวิตจริงของใครหลายคนก็ได้

อวยสุด

เอาจริงก็ไม่มีไรมาก คือชอบตั้งแต่ The fault และดูละอิน บ้าคลั่งไปหลายเดือน บ้า sound tracks สุด ฟังได้เป็นเดือนๆ พอรู้ว่ามี Paper Towns คนเขียนคนเดียวกันอีก ที่พีคกว่านั้นคือคาร่าเนี้ยแหละ ตัวดีเลย ครั้งแรกที่ดู Trailer หนังก็กรี๊ดเลยค่ะ อยากดู 80000000 กระโหลก

ตั้งแต่นั้นมาเราก็บ้าคลั่งคาร่า (Cara Delevingne) และก็เข้าชมรมเมียคาร่าอย่างเป็นทางการมาโดยตลอด /เบี้ยนสุด ตั้งหน้าตั้งตารอวันที่ 27 สิงหาคม 2558 วันที่เข้าฉายที่โรง บ่นว่าอยากดู จนเพื่อนที่ทำงานเอือม เรื่องนี้เป็นหนังเรื่องแรกของคาร่าที่ได้รับบทนักแสดงนำ และดูเหมือนว่านางจะตัดสินใจเข้าสู่วงการแสดงนี้แบบจริงจังละ คล้ายกับว่าการเป็นนางแบบคือทางที่ไม่ใช่สำหรับคาร่าอีกแล้ว (ไม่เป็นไร รับได้)

จนกระทั่งจุดพีค วันที่ 4 สิงหาคม 2558 มีข่าวออกมาจากแหล่ง social ว่า Paper Towns จะถูกถอดออกจากโรงทั่วเอเชีย ใจสลายกันไป ช็อคทั้งบาง คือว้อทททททททททททททททททททท? เป็นข่าวที่ฟ้าแล่บมาก ไม่มีสัญญาณเตือนอะไรก่อนเลย นั่งซึมไปวันสองวัน อุส่าห์รอจนจะเป็นหมัน

สุดท้าย ข่าวก็ออกมาใหม่ว่า Paper Towns จะกลับมาฉายอีกครั้งตามกำหนดการเดิม แต่ฉายเฉพาะบางโรงภาพยนตร์เท่านั้นค่ะ (ให้ความรู้สึกเหมือนโดนบอกเลิก แล้วขอกลับมาคืนดีใหม่ นี่ต้องเป็นแผน PR หนังระดับมาสเตอร์พีชแน่ ๆ )

กลับมาที่หนังต่อ.. หลายคนอาจสงสัย ว่าทำไมต้อง Paper Towns อะไรคือเมืองกระดาษ ทำไมต้องกระดาษ (เป็น กิมมิค (Gimmick) ของหนังเลยนะ)

จริง ๆ แล้ว Paper Towns คือเมืองที่มีอยู่แค่ในแผนที่ นักแผนที่สร้างเมืองเหล่านี้ไว้เป็นหลุมดักจับการละเมิดลิขสิทธิ์ ผู้แต่ง (John Green) เล่าว่าเขาทราบเรื่องเมืองกระดาษจากการบังเอิญเจอ ตอนช่วงไปเที่ยวช่วงปี 3 กับเพื่อน แล้วดันขับรถไปตามทางหลวงอันอ้างว้าง พลางมองหาเมืองโฮเล็น ตามในแผนที่ มันบอกว่ามีเมืองนี้อยู่ สุดท้ายก็ขับไปเจอบ้านหลังหนึ่ง เคาะประตูเรียก มีผู้หญิงเปิดประตูมา แล้วก็เล่าที่มาที่ไปของคำว่า เมืองกระดาษให้เขาฟัง

จากนั้น John Green ได้วางโครงเรื่องในหนังโดยใช้เมืองที่ชื่อ Agloe New York (แอโกล นิวยอร์ก) เป็น Paper Towns เมือง Agloe นี้ดันมีอยู่จริง มีคนสร้างเป็นร้านขึ้น แต่ปัจจุบันร้านที่เป็นแอโกลนั้นไม่มีอยู่ละ แต่เขาเชื่อว่าหากเรานำกลับมาไว้ในแผนที่ของเรา ก็คงจะมีใครสักคนสร้างร้านนั้นขึ้นใหม่ในที่สุด

เมื่อวาน 25 สิงหาคม 2558 ต้องขอบคุณพี่ปลานิลมากค่ะ ที่ได้ตั๋วฟรีจากการไปทำภารกิจบางอย่างที่หน้าเพจ FB และชวนไปดูด้วยกัน ดีใจม้าก กรี๊ดด (ปล.ตอนนี้โดนมันแย่งรีวิวหนังตัดหน้าไปก่อนแล้ว เคกูยอม กูเขียนช้า) (ปล.2 ใครอยากอ่านรีวิว Paper Towns อีกแบบนึงที่โครตอวยคาร่า Click)

ตอนแรกนึกว่าหนังปลอม แบบคาร่าปลอม ตั๋วปลอม(ปริ้นท์เองแล้วเอามาหลอก) เป็นการดูหนังที่เมเจอร์ สุขุมวิทครั้งแรก ลงบีทีเอสเอกมัย ออกประตู 1 (บอกเพื่อ) คนที่มาดูหนังรอบพรีเมียร์แบบโครตปฐมฤกษ์นี้ได้ก็คงได้ตั๋วมาจากวิธีด้วยกัน คือ ว่างมาก และ ต้องอยากดูหนังเรื่องนี้เป็นทุนเดิมเลยไปเล่นเกม ไลท์แชร์ตามเพจ เราก็เล่นนะ แต่บุญไม่ถึง เลยไม่ได้

เข้าเรื่อง รีวิว ตัวหนังจริงๆละ (สปอยแบบจริงจังและหนักหน่วง) แก่นของเรื่องจริง ๆ คือการออกตามหาตัว มาร์โก้ รอธ สปีเกลแมน (Cara Delevingne) นางเอก ผู้คนมากมายในชีวิตเราทุกวันนี้มีชีวิตอยู่เพื่ออนาคต แต่มาร์โก้อยู่เพื่อปัจจุบัน บุคลิกนางจะเป็นแบบลุย ๆ หน่อย แสบ กล้าได้กล้าเสีย ซับซ้อน ลึกลับ มีความสุขแบบวันต่อวันไม่ต้องรอให้ถึงอนาคตก่อนแล้วค่อยมีความสุข เป็นตัวแทนทางความคิดของวัยรุ่นจำนวนมากที่กำลังจะก้าวเข้าสู่วัยผู้ใหญ่

ในหนังสือเล่าว่า “มาร์โกรำพึงเชิงติเตียนว่า ใครๆ ก็ เผาอนาคตเพื่อให้ตัวเองอบอุ่น ในปัจจุบัน”

เรียนเพื่ออนาคต
เก็บเงินเพื่ออนาคต
ทำงานเพื่ออนาคต

..แล้ววันนี้ล่ะ?

ไม่มีค่าพอจะให้เราใส่ใจหรือเอาใจใจใส่หรอกหรอ มาร์โก้จึงขนานนามสิ่งที่เธอเห็นอยู่แทบทุกวันว่าเป็น ‘เมืองกระดาษ’

หนังเริ่มต้นเล่าเรื่องโดยเควนติน (Nat Wolff) พระเอก (อารมณ์เดียวกับ The fault เลยแก)

เควนตินเล่าว่า ทุกคนต่างได้พบกับปฎิหาริย์กันทั้งนั้น และปฎิหาริย์ของเขาก็คือ การได้มีเพื่อนข้างบ้านเป็นมาร์โก้ วินาทีแรกที่ได้เห็นมาร์โก้ตอน 9 ขวบ เขาก็ตกหลุมรักเธอทันที

เควนตินเป็นเด็กวัยรุ่นชายที่ดำเนินชีวิตตามครรลองของเด็กรักดีคนหนึ่ง ทัศนคติของเขาจะอยู่ภายใต้กรอบที่สังคมคาดหวัง อยากให้เป็น ไม่กล้าทำอะไรที่สุ่มเสี่ยง และมีผลต่ออนาคตหรือแพลนที่เขาวางไว้

แอบชมว่าตัวละครตัวเด็กของมาร์โก้ แอบคล้ายคาร่าอยู่ สีผม บุคลิก น้องขายาวใช้ได้เลย โตมาน่าจะแสบเอาเรื่อง เควนตินและมาร์โก้มักพากันไปขี่จักรยานเล่นกัน คือตอนเด็ก ๆ มันก็สนิทกันแหละ แต่พอโตมาเรื่อย ๆ ก็เริ่มห่างหายกันไป ด้วยบุคลิกมาร์โก้ที่ชอบทำตัวลึกลับ รักการผจญภัย มีปริศนาอยู่ตลอดเวลา (โคตรเท่ห์)

ในหนังสือเล่าว่า

• มาร์โก้ รอธ สปีเกลแมน คนในระดับตำนานที่มีเรื่องราวผจญภัยระดับเทพ ที่กระพือไปทั่วโรงเรียนราวพายุฤดูร้อน อาทิเช่น มีชายแก่ที่อยู่เพิงเก่า ๆในเมืองฮอตคอฟฟี รัฐมิสซิสซิปปี สอนเธอเล่นกีต้าร์
• มาร์โก้ รอธ สปีเกลแมน ที่พเนจรไปคณะละครสัตว์เป็นเวลาสามวัน เพราะพวกเขาเห็นว่าเธอมีหน่วยก้านในการโหนชิงช้า
• มาร์โก้ รอธ สปีเกลแมน คนที่ดื่มชาสมุนไพรกับวงมัลเลียนแนร์สอยู่หลังเวที คอนเสิร์ตที่เซนต์หลุยส์เลิก ขณะที่คนอื่น ๆ ดื่มวิสกี้กัน
• มาร์โก้ รอธ สปีเกลแมน ที่เข้าไปดูคอนเสิร์ตนั้น โดยบอกคนผ่านประตูว่า เธอเป็นแฟนกับมือเบส

ทั้งคู่ใช้ชีวิตมาเรื่อยเรื่อย ควนตินก็ได้แต่แอบมองมาร์โก้อยู่ห่างห่าง อย่างห่วงห่วงโดยเสมอมา แต่ก็ไม่ได้รู้สึกสนิทกันแบบแต่ก่อน จนมาถึงคืนวันหนึ่ง เรียกว่า Night Changes ก็สมเหตุสมผลดีนะ

กลางดึกคืนหนึ่งมาร์โก้แอบปีนเข้ามาทางหน้าต่างที่ห้องนอนของเควนติน แล้วขอร้องให้ช่วยทำภารกิจบางอย่างให้สำเร็จ โดยเธอต้องการขอยืมรถมินิแวน และให้เขาเป็นเพื่อนร่วมทริปผจญภัยในค่ำคืนนั้นด้วย (ในหนังสือเล่าว่า มาร์โก้ทาหน้าเป็นสีดำ แล้วสวมฮูดคลุมพรางตัว)

ภารกิจในครั้งนี้ประกอบไปด้วยสิ่งที่ต้องทำ 11 อย่าง หนึ่งใน 5 คือ การแก้เผ็ดแฟนหนุ่มของมาร์โก้ ที่เธอจับได้ว่าแอบไปกิ๊กกั๊กนอกใจกับเพื่อนสาวคนสนิทของเธอเอง แผนของมาร์โก้คือแสบมาก จนเควนตินลังเล ตะกุกตะกักที่จะให้ความร่วมมือ แต่ก็โดนเธอเกลี่ยกล่อมว่า ‘มันจะเป็นคืนที่สุดยอดในชีวิตนายละกัน’ เพราะมันสนุกสุดแล้วช่วงที่พระเอกกับนางเอกอยู่ด้วยกันทั้งคืน

จะเล่าให้ฟังคร่าว ๆ ละกัน แผนของมาร์โก้คือ ให้เควนตินไปซื้อของชำ ตามรายการนี้
ปลาดุก 3 ตัว แยกห่อ
วีต (ใช้กำจัดขนขาโดยไม่ต้องใช้มีดโกนสักอัน อยู่ที่แผนกเครื่องสำอาง)
วาสลีน
เมาเทนดิว หกแพ็ก
ทิวลิปโหลนึง
น้ำหนึ่งขวด
ทิชชู
สเปรย์สีฟ้าหนึ่งกระป๋อง

มาร์โก้เขียนเป็นตัวอักษรพิมพ์ใหญ่สลับกันพิมพ์เล็ก โดยอ้างเหตุผลว่ามันไม่ยุติธรรมกับกฎการใช้ตัวพิมพ์ใหญ่

ตี 1:07 พอซื้อของที่ว่าเสร็จ ทั้งคู่ก็ขับรถไปตามคำบอกทางของมาร์โก้ ในหนังมีฉากที่คาร่าโผล่หน้าออกมาโต้ลม ตอนนั่งอยู่บนรถ คือดี

จากเท่าที่ดูหนังมาทั้งเรื่อง ช่วงที่ผจญภัยกันจนจบภารกิจ เราว่าสนุกสุดแล้ว มันดูตื่นเต้น มีฉากแบบกุ๊กกิ๊ก หยอด ๆ ๆกันเล็กน้อยระหว่างพระเอกกับนางเอก แต่ถ้าอ่านในหนังสือจะพบว่ามาร์โก้จะแบบพูดทีเล่นทีจริง กับเควนตินหลายครั้ง มีโอบเอวกัน เรียกเควนตินว่าที่รัก หรือถ้าเห็นบ่อย ๆ ตามรูปภาพประกอบในหนัง ก็พวกฉากมองหน้ากัน จ้องหน้าแบบมีเลศนัย จิ้มประสานนิ้วที่เลอะสเปรย์สีฟ้า มันน่ารักดี

อ่อ ลืมอีกฉากนึง ประทับใจ ฉากในห้องที่สามารถเห็นวิวได้ทั้งเมือง ทั้งคู่ขึ้นไปที่ชั้นบนสุดซึ่งเป็นห้องประชุมของตึกซันทรัสต์ (มาร์โก้ดันไปรู้จัก รปภ.ของตึกนั่น เลยขึ้นไปได้ ตอนนั้นก็ราวๆ ตี 3 ล่ะ) วิวจากชั้นบนสุดทำให้เขามองเห็นเมืองทั้งเมืองได้จากการเดินไปรอบ ๆ อาคาร มาร์โก้บอกว่า

“ถ้าเรามองจากระยะไกลน่ะ จะไม่เห็นความชำรุดทรุดโทรมหรอก ไม่เห็นคราบสนิท หรือวัชพืชหรือคราบสีลอก ๆ ที่ที่เห็นก็คือสถานที่ที่มีคนเคยจินตนาการเอาไว้ ทุกอย่างดูน่าเกลียดมากขึ้นเมื่อมองจากใกล้ ๆ แต่สามารถบอกได้ว่าสถานที่นี้คืออะไรกันแน่ และจะเห็นว่ามันจอมปลอมแค่ไหน ไม่ทนทานถึงระดับที่สร้างมาจากพลาสติกด้วยซ้ำ มันเป็นเมืองกระดาษไงล่ะ ดูถนนปลายปิดพวกนั่นสิ ถนนตัน ๆ ที่ย้อนกลับมาตัวเองน่ะ บ้านเรือนทั้งหมดที่สร้างขึ้นเพื่อให้ล้ม พวกคนกระดาษที่อาศัยอยู่ในเมืองกระดาษเผาอนาคตเพื่อให้ตัวเองอบอุ่น ทุกคนจิตเสื่อมไปกับการบ้าสมบัติ ทุกอย่างคือกระดาษบาง ๆ เป็นกระดาษก็ขาดง่าย คนเราก็เหมือนกัน ฉันเกิดมา 18 ปียังไม่เคยสักครั้งในชีวิตที่จะเจอคนที่แคร์เรื่องสำคัญจริง ๆ”

ประโยคเล่านี้แหละ คือใจความสำคัญของเรื่อง Paper Towns ที่ผู้แต่งพยายามจะสื่อ แต่ในหนังบทคาร่าพูดน้อยไปป่ะแก จริง ๆ แล้วมาร์โก้เป็นผู้หญิงพูดมากนะเอาจริง เควนตินจะบ่นอยู่เรื่อยว่า ชอบที่จะฟังนางพูด และเขาก็จะเป็นผู้ฟังที่ดี

“เคล็บลับนะ นายจะน่ารักเวลามั่นใจ แต่ไม่ค่อยน่ารักเวลาลังเล” มาร์โก้บอกกับเควนติน คือบุคลิกเควนตินจะเป็นขาดความมั่นใจ ขี้กลัวไม่ซะทุกอย่าง จากนั้นก็เป็นฉากเต้นรำกันนิดหน่อย พอกรุบกริบ

พอทำภารกิจ 11 อย่างเสร็จ (ผ่านไปแล้ว 6 ชั่วโมง) ทั้งคู่ก็กอดกัน และมีบทสนทนากันนิดหน่อย ก่อนจะแยกย้ายกลับเข้าบ้านตัวเอง

เควนตินเริ่มติดใจกับการผจญภัยในคืนนี้กับมาร์โก้ แล้วเพ้อฝันว่าพรุ่งนี้เช้าที่โรงเรียนเขาต้องสนิทกับมาร์โก้ได้แบบเปิดเผย และเตรียมสิ่งที่จะพูดกับเธอไว้มากมาย

ทว่า สุดท้ายมาร์โก้หายตัวไป หายไปไหนไม่รู้ ไม่ยอมมาเรียน ครอบครัวนางก็ทำไม่รู้ร้อนรู้หนาวด้วยนะ โนแจ้งความ โนสนใจ คงเพราะชิน คือมันไม่ใช่ครั้งแรกที่มาร์โก้หนีออกจากบ้าน หายตัวไป พ่อแม่เลยคิดว่า ถ้าเงินหมดหรืออะไรก็คงกลับมาเองแหละ …เออเจ๋งดีแฮะ!

แต่ทุกครั้งที่มาร์โก้หายตัวไป มักจะทิ้งร่องรอยไว้เสมอ และเควินตินก็เล่นตามเกมส์ที่มาร์โก้วางไว้ คือออกตามหัวตัวมาร์โก้ให้พบ โดยการออกเดินทางไปกลุ่มเพื่อนสนิท คือหนังมันไม่ได้ไร้สาระ แบบเป็นหนังชีวิตวัยรุ่นเมกาไรงี้นะ มันจะออกแนวตลก โรแมนติก เฮฮาซะด้วยซ้ำ ซึ่งถ้าให้เด็กม.ปลายมาดู ก็คงจะคิด และลงมือทำอะไรสักอย่างก่อนเรียนจบกับเพื่อน ให้มันเกิดเป็นเหตุการณ์ที่ไม่มีวันลืม หนังแทรกเน้นเกี่ยวกับมิตรภาพระหว่างภาพไว้เต็ม ๆ เกือบทั้งเรื่อง มีเรื่องราวการขับรถมินิแวนออกไปด้วยกันกลับกลุ่มเพื่อน และดูเหมือนว่าระหว่างทาง มันสำคัญกว่าเป้าหมายปลายทางอีกจริง ๆ แหละ

หนังลงเอยด้วยการที่ว่า เควนตินแกะรอยจนไปพบกับมาร์โก้ ตามแผนที่ Paper Towns คือเมือง Aglor คือมันไปเจอแล้วเอาไปเสริชใน wiki ว่าเมืองนี้มีประชากร 1 คน แล้วดันเป็นข้อความที่พิมพ์สลับอักษรตัวใหญ่กับตัวเล็ก เควินตินเลยจำได้ว่าเนี้ยะ ว่าเป็นสไตล์การเขียนของมาร์โก้ชัด ๆ ใช่แน่ ๆ เธออยู่ที่นั่นแน่ ๆ

ขับรถออกไป 1000 ไมล์ เพื่อนไปส่งด้วยนะ ระหว่างทางเฮฮาปาร์ตี้ มีฉากแวะพักจอดที่ปั๊ม แล้วพนักงานแคชเชียร์ในมินิมาร์ทดันเป็น กัส วอเตอร์ พระเอกจากในเรื่อง The Fault in Our Star ด้วย เซอร์ไพรส์เล็ก ๆ

แต่พอถึงจุดหมายปลายทาง ก็เป็นคล้าย ๆ โรงนาร้าง และมาร์โก้มันหายไปไหนไม่รู้ เฟลจ้ะ พระเอกซึม อุตส่าห์ขับรถ อดหลับอดนอนมาตั้งไกล แต่ดันไม่เจอ และเพื่อนก็อยากกลับกันแล้วด้วย เพราะต้องรีบไปให้ทันงานพร็อมของโรงเรียน มีฉากเควนตินร้องไห้ด้วยนิดหน่อย ซาวน์แทร็คขึ้นมาประกอบ

พูดถึงซาวน์แทร็กในหนัง ถ้าเทียบกับ The Fault แล้วชอบเพลง ชอบวิธีการดึงอารมณ์ของเรื่องนั้นมากกว่านะ Paper Towns น่าจะแทรกเพลงให้เยอะ ๆ กว่านี้หน่อย มันจะทำให้อินกว่านี้เยอะ คิดว่านะ

สุดท้ายทั้งคู่ก็ได้เจอกันที่เมืองนั้นแหละ สารภาพรักกันไป แต่นางเอกก็งง ๆ ว่ามารักทำไม ยังไง อะไรของแก ฉันยังไม่รู้จักตัวฉันเองดีเลย แล้วแกเป็นใคร รู้จักตัวตนฉันดีแล้วเหรอ ถึงมารักฉัน ไรงี้ มาร์โก้ตัดสินใจเลือกที่จะใช้ชีวิตที่นี้ต่อไป เธอให้เหตุผลว่า ทุกคนในเมืองนั้นต่างคาดหวังในตัวตนของเธอว่า จะต้องเท่ห์ ต้องเป็นโน่นนี้นั่น แล้วก็ตัดสินใจจากสิ่งที่พวกเขาเห็น แต่จริง ๆ แล้วเธอไม่ได้อยากเป็นแบบนั้น จึงหนีมาอยู่คนเดียว

ส่วนเควนตินก็ทำท่าลังเล ใจนึงก็คงอยากอยู่ต่อกับมาร์โก้ด้วยใจจะขาด แต่ท้ายที่สุดชีวิตมันก็ต้องดำเนินต่อไป ถึงมันเป็นจากไปการเดินไปจากคนที่รักอย่างลำบากใจก็เถอะ อย่างน้อยความคิดของตัวละครตัวนี้ก็เปลี่ยนไปเยอะจากต้นเรื่อง ที่อยู่ในกรอบ ในคอมฟอร์ทโซน โหมดปลอดภัยอยู่ตลอดเวลา ไม่กล้าเสี่ยง

มันก็เลยทำให้ย้อนกลับมาดูตัวเราเองว่า จริง ๆ แล้วเราเป็นคนที่ใช้ชีวิตในแบบไหน ชั่งเอาให้มันพอดี สมดุลเอาเองก็แล้วกัน ขวางโลกไปก็ไม่ดี จืดไปก็น่าเบื่อ ช้ะะะะะ จบล่ะ.

บอกก่อนเลยว่าเรื่องนี้

เราใช้เวลาในการดูให้จบประมาณ 3 ครั้งเห็นจะได้

3 ครั้งในที่นี้คือ ดูๆไปครั้งแรก อ้าว..หลับ

(อาจเพราะตอนนั้นง่วงๆเพลียๆ)

ครั้งสองตั้งใจดูล่ะ เห็นคนเขาชอบบอกว่าดี ในคอมเม้นกระทู้พันทิปไรงี้

ดูไปรอบ 2 ยาวกว่ารอบแรก..สักพัก..ก็หลับเหมือนเดิม ฮ่าฮ่า

โดยส่วนตัวแล้วคิดว่าน่าเบื่ออยู่นะ

คือแบบเนื้อเรื่องมันเอื่อยๆ หรือเป็นเพราะดูแบบออนไลน์

หน้าจอคอมพ์มันแคบๆ เลยไม่อินรึป่าว

ครั้งสาม ครั้งสุดท้าย ตั้งใจว่าจะดูให้จบ.

ละก็จบจริงๆ

โดยรวมก็..ดีน้า

มีประโยคเด็ดในหนังในหลายที่ฟังแล้วหยุดชะงักให้ชวนคิด

จริงๆมันก็เป็นประโยคบอกเล่าในชีวิตประจำวัน ช่วงวัยรุ่นเรานี้แหละ

เช่น

ตอนพระเอก ได้เข้าไปในห้องส่วนตัว ของนางเอกครั้งแรก

เขาเหมือนได้ทะลายกำแพงกั้นในใจนางเอกได้แล้ว

จนนางเอกยอมเปิดใจ ที่จะเล่าเรื่องราวต่างๆให้เขาฟัง

“เรื่องบางเรื่อง ก็มีแค่บางคนที่ได้ฟัง ไม่ใช่ทุกคนที่ได้ฟัง”

ฟังดูโอนะ เข้ากับชีวิตตอนนี้

คือในชีวิตเราเนี้ยะ มันก็ควรจะมีคนสักคนนึง แม่งเป็นใครก็ได้

แต่ส่วนมากมักจะเป็นคนที่เรารักซะส่วนใหญ่

เพื่อน

พ่อ

แม่

แฟน

พี่

น้อง

…..

คนที่เราเลือกแล้วว่า เราไว้เนื้อเชื่อใจเขาได้ประมาณนึง

และแน่นอนว่า เขาต้องเป็นคนที่ผลต่อจิตใจเราค่อนข้างมาก

เราจึงยอมที่จะเล่าแม่งทุกเรื่องให้เขาฟัง

ขี้ไม่ออก

โกรธหมา

ทำข้อสอบไม่ได้

ทะเลาะกับที่บ้าน

เพื่อนงอน

หิวข้าว

อยากปลูกต้นไม้

เล็บยาว

…

ทุกๆเรื่องราว

ฉากตอนพระเอกว่าเคาะประตูที่หน้าบ้านพระเอกมั้ง ไม่แน่ใจ

เขาพูดอย่างกระวนกระวายใจว่า

“ผมจะรู้ได้ยังไงว่า พอคุณตื่นมาในตอนเช้า แล้วจะไม่รู้สึกเปลี่ยนไป”

มันโดนอ่ะ..

มันอาจจะเป็นผลจากที่เมื่อคืนวาน เกิดเหตุการณ์อะไรบางขึ้น

ที่มีผลกระทบต่อความสัมพันธ์ของคน 2 คนขึ้น

บางคน..ตื่นเช้ามาก็ refresh ความรู้สึกได้ใหม่

สามารถเคลียร์ feeling เสียๆลบทิ้งไป แล้วเริ่มใหม่กับวันใหม่ด้วยความรู้สึกใหม่

เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

ส่วนมาก

คนประเภทนี้มักเป็น..ผู้ชายค่ะ

อิอิ

ส่วน ผู้หญิง..

โอ้ยเราก็เป็นค่ะ เก็บมาคิดต่อได้อีกประมาณ 2 เดือน ฮ่าฮ่า

ประติดประต่อเก่ง จำเก่ง เรื่องงี่เง่าๆเนี้ยะ

ของเก่าไม่ทันหาย ไม่คลายลืม ถ้ามีเรื่องใหม่เข้ามาทวีนะ

เพิ่มดีกรีความฉุนเฉียวได้ 2n เลยจ้า

แล้วก็ในฉากตอนท้ายๆเรื่อง

ตอนที่พระเอกเลิกรากับนางเอกไป

เขาก็ใช้ชีวิตแบบไม่อินเลิฟอีกต่อไปเรื่อยๆในแต่ละวัน

แล้วก็ในตอนประชุม ในที่ทำงาน

เขาก็วีนแตก

กับการ์ดวาเลนไทน์ ที่มีข้อความบอกรักหวานแหวว

คือปกติเขาจะมีหน้าที่คอยคำข้อกลอน ที่เขียนลงบนโปสเตอร์เล่านั้นเอง

แต่พอชีวิตอกหักรักคุด เขาก็มองว่า

การ์ดพวกนี้ไร้สาระสิ้นดี ไม่มีประโยชน์อะไรที่ใช้พวกมันอีกต่อไป

การให้สิ่งอื่น คนอื่นมาบอกรักคนรักเรา ด้วยวัตถุสิ่งของเป็นเรื่องที่ไม่ควรทำอีกต่อไป

เขาคิดแบบนั้น

เขาคิดว่า

เราน่าจะบอกความรู้สึกที่มีอยู่ทั้งหมด จากปากของเราเอง ตรงนี้โอเค ซึ้งง~

สรุปสิ่งที่หนังต้องการจะสื่อก็คือ

ไม่ว่าเมื่อคืนวานจะผ่านการร้องไห้โดยเสียน้ำตามากี่หมื่นลิตร

พอเช้าวันรุ่งขึ้น ชีวิตมันก็ต้องดำเนินต่อไปอยู่ดี

ไม่มีประโยชน์อะไรที่จะมามัวอาลัย อาวรก็สิ่งที่แก้ไขไรไม่ได้

คนที่อกหักก็มีอยู่ทุกวัน และคนที่เจอความรักก็มีอยู่ทุกวันเช่นกัน

จบ. เอาไป 7.99/10

อาหารคือหลักฐานความรัก และการทำอาหารก็คือการบอกรักตัวเองอย่างหนึ่ง
ใครที่ยังมีคนคอยทำอาหารให้กิน ไม่ว่าจะเป็น แม่ พ่อ หรือแฟน มันน่าอิจฉามาก
ทุกวันนี้เขาก็ทำกันทุกวิถีทางที่จะลดขั้นตอนการทำอาหารที่มันยุ่งยาก
และให้เหลือ process ที่สั้นและประหยัดเวลาที่สุด เสน่ห์การทำอาหารมันหายไปหมดเลยนะ
มันมีกฎในการกินอาหารที่ดีอยู่ข้อนึง ดูในรายการเจาะใจ
ป๋าเต็ดแกมานั่งพูดบอกว่าดูสารคดีเกี่ยวกับการทำอาหารมาเขาบอกว่า
มันง่ายมาก คือคุณอยากจะกินอะไรก็ได้กินไปเลย
แต่มีข้อแม้ว่าอาหารที่คุณกินไปนั้น คุณต้องลงมือทำได้ตัวเอง
ยากเนาะ เดินเข้าไป 7/11 บอกพนักงานเวฟข้าวกล่องให้หน่อยค่ะ ง่ายกว่าเยอะเลย
แต่การทำอาหารกินเองมันดีตรงไหนรู้ไหม?
ตรงที่เราเลือกทุกอย่างที่ใส่ปาก และเข้าไปในท้องด้วยมือเราเองล้วนๆ
เครื่องปรุง วัตถุดิบ สารอาหาร
เราสามารถกรองเองได้หมดว่าเราอยากให้เรากินแล้วมันส่งผลต่อร่างกายเราอย่างไง
อาหารอุตสาหกรรม มัน Short Cut เบ็ดเสร็จให้เราสะดวกใน ณ เวลานั้น แค่นั้นจบ
แต่ระยะยาวละแก ร่างกายเราจะโอเครึป่าว สะสมไหมนะ โซเดียม สารกันเสีย ผงปรุงรส
พูดละก็อยากกลับไปบ้านปลูกผักกินเอง

Hana’s Miso Soup : มิโซะซุปของฮานะจัง
เป็นหนังดราม่าครบสูตร กลิ่นอายญี่ปุ่นจ๋า อบอุ่นปนเศร้าเคล้าน้ำตา

เหมือนไม่ต้องสปอย ทุกคนก็พอจะเดาตอนจบได้ใช่ไหม ว่ามันจะจบอย่างไง
พล็อตเรื่องไม่ได้แปลกใหม่
แต่การดำเนินเรื่องระหว่างทางที่จะเป็นถึงจุดสิ้นสุดของหนังที่ให้เราคล้อยตามไปด้วยตลอดทั้งเรื่อง
คือดูจบแล้ว เราเดินไปซุปเปอร์มาเก็ตซื้อมิโซะซุปแบบซองมาต้มกินเองเลย มันอยากกินขึ้นมาทันที
หนังเรื่องนี้สร้างมาจากเรื่องจริงของ Bloger สาวที่ญี่ปุ่นคนนึง
จิเอะ ยาสึตาเกะ (Chie Yasutake) เป็น Base on true story แบบแทบจะ 100% เลยก็ว่าได้มั้ง
เธอเป็นแม่ที่เลือกจะเสี่ยงชีวิตตัวเอง เพื่อให้กำเนิดอีกชีวิตนึงต่อ แสนจะโชคดีที่เธอได้สามีดีมาก

ถึงเขาจะรู้ว่าจิเอะป่วยเป็นโรคมะเร็ง แต่ก็ยังอยากจะอยู่ด้วยกันต่อ
และพร้อมที่จะแต่งงานด้วย
โดยการกินอาหารทำนองแบบชีวจิต และใช้ชีวิตตามสูตรที่ว่า นอนเร็ว ตื่นเช้า กินข้าวกล้อง
และก็ทานแต่อาหารที่มีประโยชน์โดยเลือกเป็นอาหารญี่ปุ่นแท้ๆ และทำกินเองทุกวัน

ในหนังเราจะเห็นอาหารที่ครอบครัว ยาสึตาเกะ ทำกินเอง
หลักๆ เขาจะเน้นทานข้าวกล้อง ปลาย่าง มิโซะชิหรุ ไช้เท้า/บ๊วยดอง นัทโตะ ขนมข้าวกล้อง
แต่ละอย่างน่าทานมาก มันก็ดูคลีนด้วยนะ

เอาจริงปะ อาหารเอเชียมันเกิดมาเพื่อคนเอเชีย เช่น อาหารไทยแท้ๆ เนี้ยะ ดีที่สุดแล้ว
ใครจะลดน้ำหนักให้ทานพวกข้าวปลาทูนึ่งกับผักต้ม, ส้มตำ, แกงเลียง, กล้วยน้ำว้า
ไขมันน้อยจะตาย แต่เราจะไปอ้วนกันเพราะอะไรอะ
เพราะไก่บอนชอนที่เยียวยาทุกอย่างในชีวิต
เฟรนฟรายแมคลด 50% ไซส์จัมโบ้
บาบิกอนเทศกาลหมูคุโรบูตะ
เนี้ยะมันไปอ้วนเพราะไอ้ของแบบเนี้ยะซะมากกว่า

ชีวิตของจิเอะหลังแต่งงาน ก็แอบลังเลนิดนึงว่าจะมีลูกเลยไหม
คือนางก็ไม่ได้อยากมีหรอก เพราะตอนที่หายจากมะเร็งแล้ว
หมอก็บอกว่ามันยังมีโอกาสกลับมาเป็นได้อีกนะ ถ้าปล่อยให้ตัวเองตั้งท้อง
ฮอร์โมนเพศหญิงจะพุ่งสูงขึ้น แล้วทำให้มะเร็งมันกลับมาได้อีกครั้ง
ทางด้านสามีของเธอ ชินโงะอยากมีลูกมากเพื่อเป็นของขวัญชิ้นสุดท้ายของครอบครัว
แต่มันก็เสี่ยงที่จะต้องสูญเสียคนที่รักไป
มันจึงมี Quote ในหนังเท่ห์ ๆ ว่า “Risk a life to make a life.” จงเสี่ยงชีวิตเพื่อสร้างชีวิต

สุดท้ายก็สมกับการรอคอบ ได้ลูกสาวมา 1 คน ชื่อฮานะจัง

นำแสดงโดยน้อง เอมินะ อาคามัทสึ (Emina Akamatsu)
แจกความสดใส All Day All Night
มีความ Cute มองในแง่ดี ร่าเริง และบุคลิกน่าเอ็นดูสมวัยเด็ก 4 ขวบ

หลังจากนั้นจิเอะเชื่อในการรักษาสุขภาพที่ดีด้วยการกินอยู่ที่ดี
เธอตัดสินใจที่จะสอนให้ฮานะทำเมนู Signature ของบ้าน นั่นก็คือ “มิโซะซุป”
ให้ทำได้เป็น จะได้มีชีวิตรอด ในวันที่แม่ไม่อยู่กับหนูแล้ว
และไม่ใช่แค่มิโซะอย่างเดียว ฮานะยังต้องเรียนรู้การทำเบนโตะ
การดูแลบ้าน พับผ้า เก็บผ้า และคอยเป็นแม่บ้านแทนแม่ดูแลคุณพ่อให้เหมือนกับที่แม่เคยทำให้ได้มากที่สุด
เด็กวัยเดียวกันนี้อาจจะได้กินขนมขบเคี้ยว เยลลี่ ลูกอม ของหวาน
แต่ฮานะถูกสอนมาให้กินอาหารที่มีประโยชน์เท่านั้น
พ่อแม่อยากให้เขาเติบโตมาเป็นเด็กที่แข็งแรง และไม่เจ็บป่วยเหมือนแม่ตัวเอง
โดยจะทาข้าวสวยกับซุปมิโซะ เพื่อจะได้ไม่เป็นหวัด และไม่ป่วยง่าย
และฮานะจังจะต้องทำมิโซะซุปทุกมื้อ และทำแต่ละที ต้องตั้งใจทุกมื้อเพื่อให้ได้มิโซะที่รสชาติเหมือนกับที่แม่ทำให้มากที่สุด

สิ่งที่ประทับใจในหนัง
ฉากที่จิเอะผูกผ้ากันเปื้อน ต้มซุปมิโซะร้อนๆ ตักใส่ถ้วย
ฮานะจังวิ่งไปเด็ดผักริมระเบียง ค่อยๆ หั่นแครอทบนเขียง
สองแม่ลูกช่วยกันทำซุป มือน้อยๆ ของฮานะจังกับอุปกรณ์ทำกับข้าว
เสร็จและเดินถือถ้วยซุปมาให้พ่อได้ลองซดฝีมือดู น่าเอ็นดู

นี่เป็นหนึ่งในหนังครอบครัว ที่ควรค่าแก่การหามาดูเป็นอย่างยิ่ง
หนังมันไม่ได้เศร้าฟูมฟาย หรือเค้นให้เราจิตตกในภาพลักษณ์ของผู้ป่วยมะเร็งว่าจะต้องตาย
อาหารจากฝีมือแม่เป็นสูตรที่วิเศษ ทำให้เด็กๆทุกคนเติบโตมาเป็นผู้ใหญ่ที่แข็งแรง
ถึงวันนี้ฮานะจังจะไม่มีแม่อยู่แล้ว แต่รสมือของแม่จะคงอยู่ในทุกมื้ออาหารของเธอตลอดไป

แถมรูปน้องฮานะ กับคุณแม่จิเอะตัวจริง

“Your problem is you’re not happy being sad. That’s what love is, Cosmo. Happy-Sad.”

หนังเรื่องนี้ Sing Street มีชื่อไทยว่า รักใครให้ร้องเพลงรัก
ในหัวสมองตอนนี้แอบคิดว่าเรื่องนี้อาจให้อารมณ์เหมือนกับหนังไทยบ้านเราอยู่เรื่องหนึ่ง คือ Suck Seed ห่วยขั้นเทพ (2011)

Conor (Ferdia Walsh-Peelo) เด็กหนุ่มมัธยมต้น วัย 15 คือพระเอกของเรื่อง
หนังเล่าว่าครอบครัวของเขาเป็นชาวไอริช อาศัยอยู่ที่เมืองดับลิน ประเทศไอร์แลนด์
ตัวละครในเรื่องแทบทุกคนผิวขาวเวอร์วังกันทุกคน แก้มพระเอกนี้เป็นสีชมพูระเรื่อแบบน่าหยิก
ช่วงแรกครอบครัวประสบปัญหาอย่างหนักทางด้านการเงินด้วยพิษเศรษฐกิจที่ย่ำแย่
ทำให้ Conor ต้องเปลี่ยนที่เรียนใหม่ เป็นโรงเรียนชายล้วนที่รวมเอาเด็กที่เฮี้ยวๆไว้ด้วยกัน เพื่อลดค่าใช้จ่ายในบ้านลง
ด้วยความที่เป็นลูกชายคนกลางของบ้านด้วยมั้ง บุคลิกตอนแรกพระเอกค่อนข้างเรียบง่าย ดูไม่สู้คน และไม่มีพิษไม่มีภัยกับใครสุดๆ
แถมไปโรงเรียนก็โดนผู้ชายคนอื่นแกล้งอีก

แต่พอวันต่อๆ มานางก็เริ่มแสบและแซ่บขึ้นอย่างต่อเนื่อง มีแต่งหน้าไปโรงเรียน
พักหลังนี้ฟอร์มทีมมาเป็นแก๊งค์บอยแบนด์ยุค ’80 อย่างเท่ห์
เข้าห้องปกครองเถียงกับอาจารย์เรื่องรองเท้าสีน้ำตาล
แต่สุดท้ายมันได้กลายเป็นเพลงเจ๋งๆ หนึ่งเพลงที่เขาได้แต่งขึ้น คือ “Brown Shoes”

ชีวิตของ Conor อยู่ในช่วง Coming of age อย่างรุนแรง
ไม่ว่าจะเป็นปัญหาจากทางบ้าน เรื่องค่าใช้จ่าย
และความสัมพันธ์ของพ่อกับแม่ที่ไม่สู้ดีนัก
ทะเลาะกันทุกวันส่งเสียงดังสร้างความรำคาญให้กับเขาอย่างมาก
แต่เขาก็ไม่ได้ทำตัวมีปัญหา คือการอาศัยแต่งเพลง เล่นกีต้าร์โปร่งในห้องนอนไป
แถมยังมีพี่ชายคนโตที่อยู่บ้านเฉยๆ เพราะออกจากมหาลัยกลางคัน
และเป็นคนที่ไม่เอาไหนบ้านเพราะผ่านเรื่องล้มเหลวในชีวิตมาก่อน
มาเป็นคนคอยแนะนำให้คำปรึกษากับเขาในทุกๆ เรื่อง นิสัยการชอบฟังเพลงก็น่าจะได้มาจากพี่ชายเนี้ยะแหละ
ทั้งมันยังทำให้เขารู้จักแนวเพลง Rock & Roll อีกด้วย

คือเราไม่เคยดูตัวอย่างหนัง หรือเห็น Poster ใดใดจากหนังเรื่องนี้มาก่อนเลย
รู้แค่ว่าเป็นหนังเพลง
เลยคาดเดาไม่ถูกว่า ชีวิตพระเอกมันจะมีอะไรให้น่าค้นหาหรือน่าสนใจบ้างนะ

จนวันหนึ่งที่โรงเรียนเขาก็เริ่มรู้จักเพื่อนคนหนึ่งเพิ่มขึ้นโดยบังเอิญ
ชื่อ Darren (Ben Carolan)
น้องน่ารักดีนะ ผมแดง ดัดฟัน โตขึ้นมาหนูต้องเท่ และคงขี้กวนไม่เบา แถมยังเป็นหนุ่มที่ตัวเล็กที่สุดในวงด้วย

จุดเปลี่ยนที่ทำให้เริ่มพัฒนาการทางด้านบุคลิกของพระเอก
ก็ตอนที่เขาไปตกหลุมรักกับสาวรุ่นพี่คนหนึ่ง Raphina (Lucy Boynton)
ที่หน้าโรงเรียนอย่างจังเลย
ฉากนี้เลยทำให้เราเริ่มชอบตัวพระเอก ให้เหรียญในความกล้าหาญในการเดินเข้าไปจีบเลย
คือเห็นนางเอกแปปเดียว แล้วก็ถามเพื่อนว่า “นั่นใครอะ”
เพื่อนก็บอกไม่รู้เหมือนกัน รู้แต่ว่าเห็นเธอมายืนอยู่ตรงนั้นทุกเช้า และไม่เคยคุยกับผู้ชายคนไหนเลย
และไม่ต้องรอช้า พระเอกเดินเข้าไปหาจีบเลยจ้า นี่แหละคนจริง!!

ยืนคุยไปคุยมา ยิ่งคุยยิ่งหลงใหล
เจ้าพระเอกก็เลยชวนนางเอกมาเล่นวิดิโอเพลงให้วงเขาหน่อย
Raphina เองที่ใฝ่ฝันอยากจะเป็นนางแบบ
และวางแผนจะไปลอนดอนเพื่อทำตามความฝันของเธอให้เป็นจริง ก็โอเคตอบตกลง “ได้สิ”
ซึ่งความซ่ามันอยู่ที่ตอนนั้นพระเอกก็ยังไม่ได้มีวงดนตรีอะไรเป็นของตัวเองหรอก
แต่แค่อยากจะทำความรู้จักกับนางเอก เพื่อจะได้หาเรื่องเจอกันต่อ

และนี่เองคือจุดเริ่มต้นของเรื่องราวที่เต็มไปด้วยมิตรภาพ ความรัก อุปสรรค
เสียงหัวเราะ เสียงเพลง น้ำตา ที่ต้องก้าวผ่านไปด้วยกันให้ได้

เป็นหนังที่ดูได้เพลินเพลิน ดูไปยิ้มไป ขำฮี่ๆ อยู่คนเดียวในหลายช่วง
และเราลุกลี้ลุกลนที่จะเปิด Youtube หา Soundtrack ของหนังเรื่องนี้มาฟังต่อ
เพราะอารมณ์มันยังค้างเติ่งอยู่อย่างต่อเนื่อง
ตอนแรกเราแอบคิดว่าแบบ เฮ้ย เพลงยุค ’80 นี่มันจะฟังยากไปปะ โบราณไปไหม ไม่น่าเพราะหรอกมั้ง
แต่พอดูหนังเรื่องนี้จบ ต้องเปลี่ยนความคิดใหม่เลยว่า ตีม Rock & Roll นี่ฟังยาก เพราะเพลงประกอบในเรื่องนี้โคตรเพราะทุกเพลงเลย เป็นจังหวะสนุกๆ ฟังแล้วต้องกระดิกอวัยวะในร่างกายตามไปด้วย
โดยเฉพาะเพลง “Drive It Like You Stole It”

ใครที่ชอบวงจากเกาะอังกฤษอย่าง The Beatles, The Cure, The Jam แนวๆ นี้
ต้องดูหนังเรื่องนี้เลย เราจะได้เห็นวิธีการแต่งเพลงของพระเอกและเพื่อนอีกคนหนึ่งในวงที่ชื่อ Eamon (Mark McKenn)
อีกหนึ่งความดีงามของหนังเรื่องนี้ หล่อและมีเสน่ห์ ดาเมจรุนแรงมากกกก

รู้ละว่าทำไมนักดนตรีถึงมีสาวกรี๊ดกันมากมาย
ตอนที่น้องเล่นดนตรี ไม่ว่าจะเป็นกีต้าร์ไฟฟ้า หรือเบส กลอง คีย์บอร์ด ดูหล่อขึ้น 99% เลยค่ะ
แถมในเรื่องนางยังเป็นผู้ชายอ่อนโยน รักสัตว์ หลงใหลในกระต่ายสามารถจมปลักกับมันได้ทุกวัน น่ารักมาก

เล่าถึงนางเอกกันบ้าง แสดงโดย Lucy Boynton
สไตล์จะออกแนวสาวในยุค ’80 นั้นแหละ เป็นคนทะเยอทะยาน บุคลิกภายนอกดูแรงๆ แต่งหน้ากรีดตา ทาปากสีแสบสันอยู่เสมอ ผมยี้ฟู ใส่ส้นสูง สูบบุหรี่ ทำอะไรต้องสุดๆ
เป็นคนที่สอนให้พระเอกได้ก้าวผ่าน และกล้าที่จะทำหลายๆ อย่างในชีวิต
ความรักที่ดีต้องสร้างให้เกิดพลังบวกแก่ตัวเอง

ไม่รู้ทำไมพระเอกถึงตกหลุมรักตั้งแต่แรกเจอ แต่เราชอบนางตอนล้างหน้าออกมากกว่านะ
โดยเฉพาะฉากที่ไปนั่งร้องไห้อยู่กลางสวนสาธารณะคนเดียวและก็ใส่หูฟัง ฟังเพลง “To Find You” หน้าสดผิวดีมาก ฉากนี้ก็แอบเศร้าเหมือนกัน

เล่ามาถึงตรงนี้ เราคิดว่าหนังเรื่องนี้ได้รับแรงบันดาลใจเต็มๆ มาจากช่วงชีวิตวัยรุ่นของผู้กำกับแน่ เพราะ John Carney เติบโตมาที่เดียวกับตัวเอกในเรื่อง
พอได้อ่านบทสัมภาษณ์แล้วก็กลายเป็นว่าจริงด้วย
แต่หนังจะสอดแทรกสิ่งที่เขาตั้งใจอยากทำในช่วงชีวิตตอนนั้น แต่ว่าไม่ได้ทำ

สิ่งประทับใจหนักๆ ในหนังเรื่องนี้คือวิธีการเล่าเรื่องที่หยิบยกประเด็นไม่ซ้ำใคร ไปพร้อมกับได้ฟังเพลงไปด้วย ทำให้เราอินกับเหตุการณ์ที่ตัวละครกำลังเผชิญอยู่ด้วยเพิ่มขึ้นไปอีก
คือสุข สนุก เศร้า ดีใจ ไปพร้อมกับพระเอกเลย
หนังยังมีมุขตลกแทรกให้ขำอยู่ตลอด เป็นมุขที่ไม่ต้องใช้ความพยายามอะไรมาก แต่ดูแล้วยิ้มตามแบบ “อารายของมึงเนี้ยะะะ!! แบบนี้ก็ได้เหรอ!!” ฮ่า
แถมคอสตูมยังจัดเต็มกับเสื้อผ้าหน้าผมในสไตล์ย้อนยุคตามแบบฉบับของยุคนั้น
นักแสดงทุกคนเป็นธรรมชาติมาก แต่ละคนเท่ มีสไตล์ที่ชัดเจน
น้องผู้ชายนี่สร้างความบันเทิงและเป็นอาหารตาที่ดีแก่ป้าๆ จริงๆ

ไม่รู้ว่าตอนอายุ 15 เรากำลังทำอะไรอยู่ในช่วงชีวิตตอนนั้น
แต่ตอนนี้ก็ยังไม่สายเกินไปที่จะเริ่มออกไปทำให้สิ่งที่ฝันไว้ตอน 15 นั้นเป็นจริง สักที
นี้คือสิ่งที่หนังน่าจะบอกให้เราเชื่อแบบนั้น

และเรื่องครอบครัวอีกอย่างหนึ่งที่ดีมากๆ
คือถึงแม้ว่าที่บ้านอาจจะไม่อบอุ่น พ่อแม่เลิกหย่าร้างกัน
แต่ก็อย่าเอามาเป็นข้ออ้างให้เรากลายเป็นคนมีปม หรือสร้างปัญหาให้สังคม
ฉากหนึ่งที่สะกิดใจเรามากที่สุดเลยคือฉากที่ตัวเอกของเรื่อง Conor
กับพี่ชายและน้องสาวอยู่ในห้องนอนของตัวเอง แล้วได้ยินเสียงพ่อแม่ทะเลาะกันดังเข้ามา
แม้มันจะฟังไม่ชัดเท่าไหร่นัก แต่ก็สร้างความหงุดหงิดใจแบบ…อีกแล้วเหรอ?
แต่ก็ไม่มีใครหัวเสียนะ ได้แต่ออกมาดูว่า “นี่พ่อกับแม่เถียงกันจบยัง?”
สุดท้ายทั้ง 3 พี่น้องก็เลือกที่จะเอาความเศร้านั้นเปลี่ยนเป็นความสุขด้วยเสียงเพลง
คือเปิดเพลงในห้องแล้วก็เต้นด้วยกันแบบสุดเหวี่ยง
เป็น HAPPY & SAD จริง ๆ ค่ะ

ปิดท้ายไปด้วยรูปของน้อง Mark McKenn กับ Ferdia Walsh-Peelo หล่อโฮกกก

เรื่องของพระเอกอินดี้มาก (นำแสดงโดย Emile Hirsch)
สุดโต่งปรัชญาสุด

เรียนจบป.ตรีปั๊ป ทะเลาะกับที่บ้าน
ไม่ชอบพ่อแม่ตัวเองที่ยัดเยียดวัตถุนิยมให้เขา
บวกกับตัวเองเป็นลูกนอกสมรสด้วย
เด็ก ๆ โตมาด้วยพ่อแม่ทะเลาะกันบ่อย

เลยโกหกที่บ้านว่าจะเรียนต่อโท แล้วก็หายตัวไปเลย
หายไปแบบทิ้งตัวตนจริง ๆ ไว้ บัตรประชาชนอะไรทิ้งหมด เผาเงินทิ้งด้วยนะ
บอกว่าไม่อยากใช้ ไม่จำเป็น

เขาก็ท่องเที่ยวเข้าป่าไปหลายที่มาก ไปคนเดียว ค่ำไหนนอนนั่น
ไม่ติดต่อที่บ้านเลยด้วย เปลี่ยนชื่อใหม่ เจอผู้คนมากมายระหว่างทาง และก็ได้พบกับนางเอก (Kristen Stewart)

หนังสอนอะไรเยอะมาก ระหว่างเดินทางที่พระเอกไปเจอ

แต่เป้าหมายพระเอกคือ ไปใช้ชีวิตอยู่ที่อลาสก้าคนเดียว
ก่อนจะไปมีลุงแก่ ๆ ที่อาภัพชีวิตครอบครัว มาส่งเขาเพื่อไปต่อยังอลาสก้า
ก็พูดเตือนสติพระเอกได้ดีมาก ประมาณว่า

“ความหมายของการมีชีวิตอยู่จริง ๆ คือการปล่อยว่างและให้อภัย”

ง่ายแค่นี้เอง ไม่ต้องไปอะไรมากมายกับชีวิต

พอเดินไปอลาสก้าถึง มันก็เข้าไปในป่าลึก ๆ บังเอิญเจอรถคันหนึ่งเข้า ก็ดีใจมาก (รถส้มหล่น)
ก็เลยปักหลักใช้ชีวิตอยู่ที่รถนั่นแหละ

เอาเข้าจริง ชีวิตในป่ามันไม่ได้ง่ายอย่างที่พระเอกคิด
การล่าสัตว์ การถนอมอาหาร รู้แค่ทฤษฎีมันไม่ช่วยอะไรมาก

สุดท้ายเป็นไงรู้ไหม
พอหิมะละลาย แม่น้ำก็ละลายเป็นสาย
นางก็ข้ามกลับไปไม่ได้ เหมือนก็ติดอยู่อีกฝั่งด้านหนึ่งของป่าไปเลย
ดวงซวย ดันไปกินพืชแถวนั้นที่เป็นพิษอีก (ล่าสัตว์ไม่ได้ไงเลยกินพืชแทน)
พืชมันก่อพิษในร่างกาย สุดท้ายนางก็ตายอยู่ในรถ
ก่อนจะตาย เขาก็เขียนบันทึกต่าง ๆ ไว้ตามกำแพง โต๊ะ สมุดหลาย ๆ อย่าง
สุดท้ายเขาก็ค้นพบหลักความจริงที่ว่า

Happiness only real when shared
“ความสุขมีความหมายต่อเมื่อได้แบ่งปัน”

แนะนำว่าหนังดีมาก
ฉากต่าง ๆ ก็ถ่ายทำจากสถานที่จริง ๆ ที่เขาเคยอยู่และไปมาจริง
เอาไป 8/10
และเพิ่งแอบมารู้ว่าหนังเรื่องนี้กำกับโดย Sean Penn — มิน่าล่ะ กลิ่นมันใช่เลย